her telden!

Bir Şeyin Bitişi

2010-07-10T13:42:00.003+03:00

Her devir kapanır, öyle ya birkaç gün önce minimal şeylerde yazdık; bitmez dediğin kaç şey bitti?

Elbette bu süreç kolay yaşanmadı, kendimle çok çeliştiğim noktalar oldu. Kendimi sorguladığım... Kendi kararlarıma kendi güldüğüm. Ama bugün acı gerçekler yüzüme bir tokat gibi vurulunca bana da yapacak hiçbir şey kalmadı bu kararı almak zorundaydım, acı çekmeme adına yapılan bir iyileşme süreci olarak düşünüyorum ben bunu...

Erkek Blogları, Futbol Dili ve Edebiyatı, Movie Reviews, Anadolu'dan Futbol'da düzenli yazmaya çalışıyordum; artık bitti. Bu blogda da hiçbir şey yazmayacağım. Dileyen bloggerlar olursa zaman zaman konuk olarak birkaç kelam ederim bloglarında ama şimdilik blogosfer benim için çok geride kalan bir evrendir. Yazarı olduğum blogların sahipleri arkadaşlarım, onlar da muhtemelen buradan öğrenecekler bıraktığımı; arkadaşlığımız zarar görmesin, bana neden bıraktığımı sormasınlar. Tek cevabım bu yazının linki olacak gene...

Yorumlayan yorumlamayan, gülen, ciddiye alan, yanımda olan ve olmayan herkes hakkını helal etsin; ben kaçıyorum.

Popopoker Face!

2010-07-09T17:02:00.004+03:00

Serdar Kuzuloğlu'ndan arakladım.

"Ne Gerek Vardı"

2010-07-08T20:41:00.003+03:00

ömrüm boyunca bir daha görmek istemediğim pafta örneği

Sabahtan öğleden sonra 3'e kadar uğraşıp tek tek pafta numaralarını çıkartıp, pafta türlerine göre sınıflandırıp bilgisayara aktarıp, yazdırıp dosyaladığınız 8 ilçeye karşılık aldığınız tek cevabın "Ne gerek vardı, boş oturaydınız?" olduğu tek yer devlet dairesidir.

Dizimin ağrısını hissetmeden, kendimden geçe geçe çalıştım resmen... Kendimi bir şeylere adamayı seviyorum, hatta Kocaeli jeofizikten arkadaş şaşırdı "Niye bu kadar özen gösteriyorsun?" demekten de beis duymadı. Oysa yapılan her iş özenli olsa bugün o devlet dairesinde iki kettle değil iki fotokopi cihazı olurdu.

Sonrasında da 3'te bıraktılar bizi, saat 6'da belediye başkanının "zorunlu" yemeği var demeyi de ihmal etmediler. Benim anlamadığım birkaç husus var tabii; madem bir iyilik yapacaksın * kandil ayağına * neden bunu zorunlu kılıyorsun? Hayır madem zorunlu kıldın, sen neden bir saat geç kalıyorsun? Madem geç kaldın, bi' de utanmadan kırk beş dakika neden konuşma yapıyorsun?

Ben devlet dairesi mantığıyla sesleniyorum; "Ne gerek vardı başkanım?"

Ahtapot

2010-07-07T23:44:00.003+03:00

Paul'le tanışın. Bugün itibariyle Almanya için biten Dünya Kupası'nda gruplardaki Sırbistan yenilgisi de dahil tüm maçlarda kimin kazanacağını (Almanya) ve çeyrek finaldeki Arjantin galibiyetini bilen ahtapot bu oluyor. Bugünkü İspanya maçını da İspanya'nın kazanacağını bilen Paul için bir araştırma yaptım...

Bu, Sırbistan'ın bayrağı.

Bu, Gana'nın.

Bu Avustralya'nın...

Bu İngiltere'nin.

Bu Arjantin'in.

Bu İspanya'nın.

Bu da olayın baş kahramanı Almanya'nın bayrağı...

Bu sıkıcı girişten sonra kendimce biraz fikir yürüteceğim. Nihayetinde ahtapot bu, midye yiyor sadece. İki kaba konulan midyelerden birini seçiyor biz de alık gibi "Aaa gene bildi" diyoruz...

Birincisi; Arjantin, İngiltere ve Avustralya'nın bayraklarında mavi tonun ağır bastığını görüyoruz. Buradan mavi renge karşı bir tavır aldığını düşünebiliriz. Gana ve Almanya bayraklarını karşılaştırırsak Gana'nın bayrak renginin Almanya'ya oranla daha itici olduğunu düşünebiliriz veya Paul böyle düşünmüş olabilir, daha yumuşak tonları cezbedici buluyor olabilir pek tabii...

Bu düşünceyle Sırbistan ve İspanya'nın bayraklarındaki renklerin Almanya'ya göre daha albenisi olduğunu da öne sürebiliriz...

Düşünecek çok fazla nokta var benim aklıma bir tek renkler geldi, ne olursa olsun Paul çok eğlenceli bir yönü ortaya çıkardı futbolda. Ve işin garibi, Paul'ün Euro 2008'de de bu olayı yapması ve finaldeki İspanya maçı hariç tüm maçları doğru bilmesi... Eh, bugün rövanşı aldı diyebiliriz Paul için; çünkü o gün Almanya'nın midyesini yemişti...

Dün'ün Günü

2010-07-07T13:19:00.002+03:00

Geleceğe Dönüş filminde gidilen gündü dün.

Laylaylom Galiba Bana Göre Stajlar

2010-07-06T23:45:00.002+03:00

Sabah ilk giden bendim, baba beyin işleri dolayısıyla sabahın 8'inde devlet dairesinde masada bekliyordum. Benden sonra ilk gelen kişi on (sayıyla 10) dakika sonra geldi...

İlk iş günüm sayılırdı, pazartesi de bir iş yapmadığımız için bizim beş kişilik grubumuz bugün çalışacaktı. Deli gibi çalıştık. Öyle böyle değil. Tam üç klasör pafta katlayıp numaralandırıp sınıflandırıp bilgisayara aktardık... Sonra da serbest bıraktılar sıkıntıdan öldük ve anladık ki; bir devlet dairesinde çalışılmıyor... Bildiğin, iş istedik. Boş oturuyoruz bize dosya verin dedik ve aldığımız tek cevap "amaan boşver otur yeter bugün" oldu.

Öyle insanlar var ki, anlatamam... Kadın sabah geliyor, takıyor kulaklığı kulağına gece gündüz video izliyor... Birinin sünneti varmış tam yarım saat onu konuştular, inanır mısın? İnanırsın, sen de az bugün gidip yarın gelmemişsindir... Bir iş yerinde fotokopi makinesinden çok kettle varsa orası devlet dairesidir arkadaş. Budur olayı devlet dairesinin...

Ama ben...

2010-07-06T15:37:00.001+03:00

Hatalar üstüne hatalar yaptığımı kabul ediyorum. Her seferinde daha fazla üzdüğümü de... Artık üzmeyeceğim, bitti. Çünkü artık hata yapmaktan çok sıkıldım, hata yapmaktansa nefes almamayı tercih ederim.

Nefesimi tutup bekliyorum, hani yanaklarımızı şişirirdik de öperek patlatırdık ya; onun gibi... Seni çok seviyorum; gülüşünü, kokunu, gözlerini, ellerini, tenini... Her şeyini... Her hareketini... Tavırlarını... Bakışını... Duruşunu... Güçlülüğünü...

Aşığım sana ya...

Staj - Ehliyet Kursu

2010-07-05T21:49:00.004+03:00

Bir haftalık kısa tatilden soğuk sulara eh yanlış oldu, yoğun günlere geçiş yaptım. Staj ve ehliyet kursu aynı gün başladı kolum bacağım için iyi olmadı pek, tutulmuş durumdalar şu an...

Neyse efen'im sabah staja gittim, sekiz kişiydik. Üniversiteden bir arkadaşın amcaoğlu mu halaoğlu mu ne varmış bir de falan neyse tanıştık genelde aynı sınıftan bireyler var Kocaeli Jeofizikten dört kişi vardı.

Genelde onların derslere ve hocalara dair geyikleri dönüyordu ki, bir görevli geldi bize örgüt şeması verdi. Beşerli iki gruba ayırmış, bir gün bir grup gelsin diğer gün diğeri dedi biz de sevinçle dolduk.

Sonra da bir diğer müjdeyi patlattı, bu grup - eli bir grubun üstüne gitti kağıtta - öğleden sonra gelmesin, o grup benim gruptu. Ben vardım o grupta. Gitmedim öğleden sonra, stajını seveyim.

Arada bir araziye çıkacakmışız, onun dışında pafta katlayıp dosya sıralayacakmışız. Güzel işler. Naylon staj dediler goethe geldik. Neyse.

Sonra akşam üstü ehliyet kursu vardı. Dedeler basmış dört bir yanı. Ehehe İnci'ye de caps olalım. Neyse. Genci yaşlısı herkes akın etmiş ama kapalı kesimden bir hayli ehliyete ilgi var, "bu müslümanlar o müslümanlar değil" mi Soner Yalçın abi? Neyse.

Ehliyet kursu hocası Atatürk'ten girdi, peygamberden çıktı, tanzim dedi ikaz dedi dörtlü dedi şaka maka üç saatimizi yedi. Ciddi ciddi yedi, bitirdi. Sıkıldım.

Gitmez?

2010-07-05T14:37:00.003+03:00

Kimseye güvenmeyeceksin, hayatındaki varlıkları kalıcı değil çünkü... Herkes senden vazgeçebilir, herkes gidebilir; bir düşün gitmez dediğin kaç kişi gitti, bitmez dediğin kaç şey bitti...

Bitişler üzüyor, yıkıyor, yıpratıyor, ağlatıyor evet.

Ve hatta her şeye rağmen kanıyorsun sevgine ya, hala o gözyaşları arasında bile mutlu olmasını diliyorsun ya; asıl kahreden o.

Ben gene yanıldım, bu masalın sonu güzel olacak demiştim. Yedi ay önce bir söz vermiştim, o sözü tutmama izin vermediler. Tutamadım.

İki ihtimal var artık; ya söz vermemeyi öğreneceğim, ya da konuşmamayı.

Ayrılık şarkıları bile anlamsız, hangi adam yazabilir böyle ayrılığı?

5 Harfin Sırrı

2010-07-04T13:00:00.002+03:00

Herkesin kendi hayatının "gizemi" olarak kabul ettiği bazı unsurlar vardır. Kimisi için bir şehirdir, kimisi için bir isim... Kimisi için de sayıdır. Adanalı yazar Hamza Güngör'ün sırrı da "beş"te gizli...

Hayatının dönüm noktalarının duraklarında hep aynı adres var: Beş sayısı. İsimlerin harflerinde, yaptığı seçimlerde, onun ilerlemesini sağlayan tercihlerinde hep aynı sayıyla karşılaşmış; o da bıkmamış usanmamış hepsini özetlemiş derlemiş toplamış ve kitaplaştırmış...

"5 Harfin Sırrı" sadece beşten ibaret değil... Şiirleri ve gazetecilik yaşantısında onun için "demirbaş" sayılan insanların fotoğrafları var. İlginç bir kitap. Özellikle sayılarla kafayı bozmuş olanların çok seveceği türden...

Kitap bittikten sonra bir kenara çekilip kendi hayatınızın sayısını bulmaya çalışın, belki sizin de bir sırrınız vardır...

Sorgulayış, Arayış

2010-07-03T16:17:00.003+03:00

aptalca şeyler için ihtiyacımız olan, daha fazla konuşma enerjisi. o enerji de kahvede var.

Ben hep hatalar yaparım, hep üzerim insanları. Hep.

Ama akılsız birisi değilim, az çok kafam basar. Elimden geldiğince hataları tekrarlamam, ama elimden gelmez her zaman. Neden? Takıntılı bir insanım çünkü. Ve şu an kendimi sorguluyorum, uzun bir sorgulayış ve sükunet havasına gireceğim muhtemelen. Bu süreçte yanımda olmasını istediğim üç kişi var, üçü de ellerinden geldiğince benden uzaklarda. Hepsinin kendi dertleri var, genelde dertlerini paylaşıyorlar ama bunlara getirdiğim öneriler onların hoşuna pek gitmiyor, bu yüzden benden uzaklaşma yolunu seçtiler.

Uzaklaşılmayacak biri değilim, şimdi bakıyorum - şu an elimde bir votka olsa da öyle baksam ama kısmet; huzur nescafede - elimde tutmam gereken üç kişi var. Üç. Çok değil, üç. Dört değil; üç. Üç allahın cezası üç!

Ve ben onları bile kaybediyorum, birisi gelecekteki hayat eşim olmasını her şeyden çok istediğim sevgilim, diğer ikisi de yegane dostlarım... Kaybediyorum, gözlerimin önünde, göre göre, bile bile. İstemeye istemeye...

Benim yaptığım tek şey ise lanet olası gofretten bir ısırık daha almak. Güçsüz biri olmadığımı sanırdım, benden daha güçlüleri görmemişim. Güçsüzüm. Acizim. Tek yaptığım onlar giderken gözlerimin önünden, gitme demek. Ağlamak, sızlamak. Bahaneler üretmek. Oysa herkesten iyi biliyorum ki, bir bahanenin ömrü; söylenene kadardır. Sonrası kendini kandırmak.

Artık bahaneler üretmeyeceğim. Zaten dürüst bir insanım, daha net olacağım. Daha şeffaf. Daha yoğun şeyler yaşayacağım, daha mantıklı düşünceler. Daha az paranoya, daha fazla kahve.

- ve bir ısırık daha alır gofretten çocuk; gofret mi büyüktür, çocuk mu? -

Siyasibol

2010-07-02T17:27:00.002+03:00

süper lige çıkartan kupa

Bugün peş peşe aldığım haberlerle uzun süredir aklımdaki bir yazıya girişmek istedim...

---

Dinç Bilgin'in izi var diye Göztepe'yi dört senede dört küme birden düşürdüler, siyasi sebepler... İstanbulspor ve Adanaspor'a Cem Uzan damgasıyla çektirmedikleri kalmadı... Ha, sırtını siyasilere dayarsan, devamına da katlanırsın tabii... Yine de haksızlık olarak kaydedilmeli bu gelişmeler...

Kastamonuspor'un başkanı, zamanın spor bakanının oğlu olunca; kaybedilen bir maçtan sonra sahaya dalıp hakemi tartaklaması da hak ettiği tepkiyi görmedi doğal olarak...

Onun yıllar öncesi var, her siyasi futbol tartışmasında ısıtılır: Kenan Evren'in talimatıyla ilk ve son kez sırf Türkiye Kupası'nı kaldırdı diye Süper Lig'e çıkartılır Ankaragücü... Aynı Ankaragücü şimdi başka olaylarla anılıyor...

Ankaraspor - Galatasaray maçında ev sahibi kulüp öne geçince yedek kulübesinde ayağa fırlayıp herkese "çak" yaptıran sorumlu (!) yönetici örneği Ahmet Gökçek, şimdi Ankaragücü'nün başında... Geçen günlerde bir imza töreni vardı, üç oyuncuya imza attırdılar lakin başkan ortada yoktu. Sebep? Uyuyakalmıştı...

Aynı Gökçek, Berlin Ankaraspor adlı pilot bir takım alıp, takımın borçlarını ödemeyip takımın lisanslarını iptal ettirmiş; kardeşi Ankaraspor'u ise sergilediği katakulliler nedeniyle küme düşürmüştü...

Kürşat Tüzmen, Mersin İdman Yurdu'na futbolcu transfer ettirip makam odasında imza attırıyor; Kemal "Abi" Unakıtan ise Es-Es'e maliye bakanlığı bütçesinden paralar ayırıyor ve takıma Ronaldinho'yu getireceğine söz veriyordu...

Nijerya 2010 Dünya Kupası'nda sergilediği etkisiz futbol nedeniyle ilk turda elenince devlet başkanı, fetvasını verdi: İki yıllığına takımı tüm uluslararası turnuvalardan çektiklerini belirtti. Bir gün sonra da Kuzey Kore'den haber geldi; ülkede yayınlanan ilk canlı maçta Portekiz'den yedi gol yiyen oyuncular kömür madeninde çalıştırılacak...

Aynı gün bir haber de Adana'dan geldi... Adana Demirspor, kongre sonucu başına tamamen belediye il meclisinden oluşan üyeleri getirmişti...

Siyaset, futboldan uzak dursun. Ne olur.

Aksi takdirde daha nice yıllar uluslararası turnuvalarda ne milli takımı, ne de milli bir takımı göreceğiz. Anlamıyor musunuz; ülke futbolunu öldürüyorsunuz!

Çok mu Belli Oluyor?

2010-07-02T15:00:00.003+03:00

Çok canımız sıkılıyor evet.

İşbu olayın diğer yüzünün seksi fotoğrafları için tıklayınız.

Beterin Beteri de Var

2010-07-02T13:47:00.002+03:00

Bugün ehliyet için sağlık raporu almaya gittim. Dün elime verilen elli çeşit astım ilacına ilaveten üç yeni ilaç ve bir işitme cihazı alıp döndüm.

Olaylar şöyle gelişti...

Dün akşam itibariyle pazartesi başlayan ehliyet kursuna yazılma kararı alındı ev meclisinde. Yazılalım diye çıktık babayla. İşte gerekli belgeler vesairesi. Sağlık raporu da lazım. Bunun için doktora gittim. Göz kontrolünden sonra kulağımı bi' yokladı. Yok. Ses yok. Duyamadım.

İşitme testi istedi, biz de gittik test olduk; her zamanki gibi kötü çıktı. Oradaki doktor işitme cihazsız onay veremem deyip bastı mührü... El mahkum alacağız...

Da işte, dünkü post'u anımsadım, ilaçlardan yakınmıştım... Beterin beteri varmış bugün onu da öğrendik, mümkünse yarın uyumak istiyorum artık.

İlaç Sezonu

2010-07-01T17:06:00.003+03:00

Bugün gene doktora gittim. İki - iki buçuk ay aradan sonra. Bir buçuk aya yakın süredir ilaç kullanmıyordum ve nefes düzenim biraz bozulmuştu doğrusu, yalan yok. Yine de ilaçsız daha mutluyum ben, ilaçlar beni bağımlı hale getiriyor.

Misal Diskus-Seretide var tamam mı, nefes şeysi. Bi' sabah, bi' de akşam çekiyorum... Alerjik astımım var ya... İşte onu çekmediğim zaman, agresife kesiyorum bildiğin. İlginç bir bünyem var sanki...

İşte böyle böyle şeyler, gene dayadık beş çeşit ilacı, döndük eve... Kocaeli belediye otobüs şoförlerine söve söve gittim geldim sabah sabah...

Hastane psikolojisi de ilginç bak, gittim geldim deyince aklıma düştü. Zart diye odaya girenler, sıranı sikip atanlar falan. Bi' şey de diyemiyorsun ki, ne desen boşa gidiyor okumamış görmemiş adam. "Doktor seçme özgürlüğü" deyince ağzı kulaklarına varıyor karısını erkekler görmeyecek ya... Te Allah'ım... Ben doktor olsam o kadar sene okuyup da hala bana ırz düşmanı muamelesi yapan adamı çıkışta kıstırıverirdim...

Tatil Başlar

2010-06-29T12:35:00.003+03:00

Dün itibariyle son sınav, yorucu bir yolculuk ( bavul sayısı/ efor ) akabinde varılan ev neticesiyle tatil başladı. Kız arkadaşımın da yola gitmesi nedeniyle tilki uykusu uyuduğum gecenin ertesinde aldığım "vardım" konseptli mesajla rahatladım ve daha gülümseyerek uyumaya devam ettim. Erken kalktım, ki bir hafta sonra stajım başlayacak şimdiden alışmam lazım diye... Kendimce sıkı bir kahvaltı, tatil moduna girmiş bir vücutla evde takılıyorum...

Birkaç saat sonra staj yerini görmeye gideceğim, bir hafta önceden gelsin denmiş, gidelim. Kocaeli Belediyesi'nde staj yapacağım. Stajımı da günü gününe bu satırlardan yazma niyetindeyim, eğer çok aksiyonlu şeyler olursa güzel satırlar sizi bekler sevgili okuyucu...

Okunacak kitaplar, izlenecek filmler, görülecek yerler var. Her şeyden önce Patricia Cornwell'in "Gizli Ortaklık"ını ve kız arkadaşımın hediyesi Stephen King'in "Under the Dome"u bu yazın tema kitapları... Gene kız arkadaşımın hediyesi Logicomix de çizgi romanda ilk tercihim olacak...

Mersin'e ve Adana'ya gitme niyetindeyim. Bir sürü arkadaş var görülecek, görüşülecek. Eğlenilecek, gezilecek, tozulacak. Sonrasında bir haftalık ailevi tatile kaçacağım muhtemelen. Biraz deniz biraz huzur. Biraz da internetsizlik olacak. En nihayetinde ise, tatile çıkmanın en güzel yanı, İstanbul'a dönmektir diyecek ve elimde çantalarım, otogarda bir bekleyenimle; şehrime döneceğim. Yeni yılın bana ne süprizler getirdiğini bilmeden...

Bu tatilin şerefine, birkaç hafta önceki bir fotomu koyuyorum... Tatil'i her düşündüğümde, her anımda kim aklıma düşüyor anlaşılsın diye...

Herkese hayal ettiği kadar güzel bir tatil dileğiyle...

Uğur Bey'in Gündüz Düşleri

2010-06-29T09:57:00.002+03:00

O bir "gözleri aşka gülen taze söğüt dalı", o ömrünün baharında bir fidan, o kimsesiz yazarların admini o bir o bir Uğur Kaya.

Bu pastanın tarifini senin için yaptım Uğur, şef kollekşın hesabı:

5 mandalina 6 avokado 7 ton krema gerisi Allah'a havale.

Cennetten Düşme Üç Gün

2010-06-28T17:08:00.002+03:00

Teraslı Cennet (tasvirî)

1. Serzeniş Meraklısı ve sevdiceği yeni ev almış, ben ve sevdicek "kısa" bir ev ziyaretine gittik. Cennetten düşme günler yaşadık hep birlikte, ufak tefek sorunlarımızı masaya yatırdık. Birbirimizle paylaştık. Şarap'landık, makarna'landık ve cips - House MD eşliğinde şık saatler yaşadık.

2. Ördek besleme isteklerim tamamen yok oldu. Evde insan bokundan başka bok istemediğimi anladım. Bunu ayağımı soktuğum terliğin parmaklarımı pis bir sıvıya bulamış olmasına bağlamayalım, lütfen.

3. Teraslı ev isteğim tam gaz sürüyor. Teras güzel şey be oğlum!

4. İyi ev sahipleri de güzel şey be arkadaş. Güler yüzlü insanlar rica etmeden de evlerini toplarım. Buradan bunu anladık bence.

5. Gece uyurken tepende bir kedi gezinmişse ve sen uyanmamışsan, bence "uykum derin değil" deme. Ki değil. Kediler kıçımda başımda cirit atmış ve ben uyanmamışım. Allah'tan gözümü açtığımda iki süzük gözle veya işin daha fenası hoşuma gitmeyecek bir popoyla karşılaşmadım.

6. İki aşık çiftin dertleşmesi, hayatın özetidir. Bir ördek ise her şeyi daha şenlendireceği gibi, iki kedi bir eve fazladır. Üç günün dersi de bu, otur evladım.

Donovan ve Birkaç Şey

2010-06-24T23:05:00.002+03:00

1. İşte hayat bu: Sen domuz gribinden ölmeyi beklerken sana Dünya Kupası'nda gol attıran şey. Donovan ve azmi. Bence domuz gribi, Donovan gribi olarak değiştirilsin, daha bir ümit verici isim olur. Ha, Gana ABD'yi eler o ayrı mesele...

2. İtalya'nın elenmesinin sorumlusu - itiraf ediyorum - benim. Kupada topu topu üç maç izledim, ikisi İtalya'nın maçlarıydı ve birinde Yeni Zellanda'yla uyduruktan bir penaltı vesilesiyle 1-1 berabere kaldılar, diğerinde de bugün Slovakya'ya 1-0 yenildiler. Ankaralı bebe Vittek gol attı, hemşehri sayılırız az çok, gözlerim yaşardı.

3. Birkaç gün evvel sevgilimin istediği zaman ağlayabilmesine değinmiştim, olay şenlikli. Kendimi karısını yakalamaya çalışan ödül avcısı gibi hissediyorum zaman zaman. (anlayan anlar)

4. Tam şu sıralarda Aşk-ı Memnu finali oynanıyor. Bir bölümünü bile izlemediğim diziler arasında yerini aldı. Yalnız belirtmek istediğim nokta farklı; böyle kitaptan öyküden vs apartma dizilerde Türk oyunculara sorulan "Sonunda ne olacak" sorusunun dangalaklığına oyuncuların daha dangalak bir şekilde "Valla biz de merakla bekliyoruz" cevabı, artık bu diziyle son bulsun. Kitap okuyan bir toplum olmalıyız.

5. Bir bavul, bir sırt çantası, bir omuz çantası, bir battaniye çantası ve bir de kargo kolisi. Bir senenin eşyasal özeti.

6. Hayat çok metrotik.

Ah Mevzuları

2010-06-23T23:31:00.004+03:00

1. Siyaset ince değnek. Blogda siyasi yazmak istemiyorum, belirtiyorum'daki köşem yeterli geliyor ama bazen gündem taşıyor, bugünkü altılıyı "ah" mevzularına ayırmak istedim. Kimsenin ah'ını almamak lazımmış, Osman Pamukoğlu kaza geçirdi. Tüm Kürtleri bölücü diye yaftalarsan elbet bir vatanseverin ahı da tutar. Şaşmaz.

2. Mustafa Sarıgül parti kurmaktan vazgeçti. TDH'nin üniversite ayağında önemli bir yeri olan arkadaşın iletisi her şeyi anlatıyor sanırım: "Oldu mu şimdi?" İşin komik tarafı ise CHP'den bir takım insanların hemencecik Sarıgül'e sarılması, sanırım. Hayır, siz değil miydiniz Sarıgül'e sahteci yaftası vurup oylamayı kütüğe göre yaptıran... Neyse, bizi aşar bazı işler. Kim hangi liderle mutluysa onun yanında olmalı tabii...

3. E şimdi "Çare Sarıgül" ne olacak?

4. Bir melek yorulur, otobüse biner... Devamı yakında(?) deviantART'ta.

5. Perdeleri ben sökmedim.

6. Hayat çok gergin. Çooook gergin.

Çek Or'dan Bi' Küçük Boy İskender

2010-06-22T23:14:00.000+03:00

Dar bir sapaktır yüreğin, bir çift danaburnuyla bezeli
Orak-çekiçten arınmış, komünal bir kalbin var
Ranzalı yatakta tek yatan, yalnız yüreğine
Ufukta görünen güneşi müjdeleyen
Kalpsiz bir ak sakallı dede geliyor yamacına
Sensiz gidilen yolların acısı, seninle kalınan saatlere eşdeğer
Eşek sudan gelene kadar yediğin dayaklar, yüzünde ızdırap
Ramazan, Şaban, Hasan ne fark eder sana
İnanır mısın yıllardır bütün aylar "ayrılık" lugatında
Niye bu hüzün, bu gaflet bu rûya?

Luuusırs (hayır bir futbol takımı değil!)

2010-06-22T22:29:00.005+03:00

1. Her şey benim ve Bihter'in kartları yurtlarda unutmasıyla başladı... Zor günler için sakladığım nakdi unutup o an iş yerinin de içinde bulunduğu Forum'da olduğumuz Uğur Bey'i aradım. Yakınlardaymışız, iletiştik ve ondan bir miktar para aldım. Sonra ise (yaklaşık beş saniye sonra) parayı hatırladım. Neyse yemek yedik Bihter'le ve Uğur'u aradım. İşte gün burada şenlendi. "Parayı kaybettim Uğurinho, bana başka para bulur musun yaa" dedim, akabinde şaşkın birkaç tepki ve puf'lama efektiyle kapanan bir telefon vardı. Şimdi burada Uğur Bey'i unutun. Bihter'e odaklanın. Açık bulduğumuz bir playstation'a daldık ve maç yaptık. Ben İspanya o ise İtalya oldu ve balık kelimesinin tam, sözlük olarak karşılığı bulunan iki leziz golle 2-0 evine uğurluyoruz Bihter'i. Luuusır bir.

2. Uğur Bey'in iş yerine gittiğimizde yabancı bir şefle haşır neşir olduk. Bize "van minüt" çekti, şık olmadı. Neyse. Uğur Şef geldikten sonra bak bak dedim, kulağının arkasında ne var; hop. Bebek gibi bir yirmilik pırtlayıverdi orada. Bir gözleri ışıldadı bir neşe geldi yüzü renklendi. Ne oldu o zaman? Luuusır iki.

3. Alpay kişisi var hayatımda. Adam gibi adam Alpay Erdoğan. Şaka len şaka koyiim öyle adama. Alpay'ın soyadı Erdoğan değil. Hukuki nedenlerle ona Serzeniş Meraklısı diyoruz. Neyse. Bu olay pek yürek kaldırmıyor. Kalbi olanlar okumasın. Şekeri olanlar bana da versin. Baymadan olaya geçelim. Akşam yemeği arefesi, neşesiz bir ortamı şenlendiresim geldi. Sabahtan beri iletiştiğim SeMe'mi arattım. Yalan yok, çok zorlamadım Bihter'i. Hemen sıcak baktı. Yok hemen sıcak bakmadı da olay benim üstüme kalmasın diye öyle diyorum. Neyse. Aradık, ağlayan bir sesle - ki istediğinde ağlayabilitesi olan bir insan benim sevgilim, nasıl oluyor bilmiyorum - "Alpay... Kimseyi arayamadım... Alper'e araba çarptı... Taksim meydandayız..." dedi ve bildiğin hıçkırıklara boğuldu. Resmen tüylerim ürpermişti ama zafer benimdi. Telefonu alıp "Ördek yaşıyo mu lan hala" dedim, onun bir ördeği var evet. Kızlar, Alpay çok sempatik. Ama luusırsınız çünkü bir kız arkadaşı var. Neyse. Bir kaç kelam ettik, Alpay'ın dizlerinin bağı çözülmüştü, hissettim. Böylece Serzeniş Meraklısı ne oldu? Luuusır üç. Ama bu sonuncusu hakkaten eşşek şakasıydı kabul ediyorum.

4. Yeni bir blogal hareketler içindeyim, takipte kalın.

5. Twitter'da öykü yazmaya başladım. Yazılmayan'ın peşinde; 140 karakterle iz sürüyorum. Takibe alın.

6. Hayat çok projosfer.

Zelloşlar Rulz

2010-06-20T23:31:00.003+03:00

1. Yeni Zelanda, İtalya'yı madara ederken yaz yağmuru altında soğuk kahvemi içiyordum. Evet. Forum'daydık ve maça baktık. Sonrası hüsran, mat2. Yaz Yağmuru deyince mavi fona deri ceketli pozuyla Serdar Ortaç'ın kasedi gelir aklıma; "yaz yağmuru, düşer durur yüreğime; bir küçük aşk, yeter benim özlemime..." Zelloşlar kupayı alsa herkes şaşırır, oysa tüm takımların eşit şansı var. Ha, İngiltere kupayı alırsa kıyamet alametidir o zaman hep birlikte korkalım.

2. Real'de yemek yemek çok güzel bir işmiş, bugün bunu anladık. Bir bütün tavuğu iki kişi yedik ve üstelik sadece altı lira! Bir de penne arabiata vardı ki, tadından yenmez...

3. Yarın sınavım var. Geçeceğim, kendime güveniyorum. Çalıştım da. Geçir beni hoca! Üstteki karikatür, sana gelsin Kadir Mersin.

4. Uğur'u sinir etmek için bazen bilhassa Futbol Dili ve Edebiyatı'na yazı girmiyorum. Facebook'ta da duvarımı ona kapadım zaten. Çocuk gibiyim bazen, evet. "Uyut beni büyüt beni, yalanlarla avut beni sakinleştir kurut beni" demiş Feridun Düzağaç üstad.

5. Şükür'ü ve Allah'ı en alakasız cümlelerine bile sıkıştıran adamdan korkarım, dini yapmacık gelir. Dini bile yapmacıksa, diye düşünür ve kaçarım. Kaçmamam için bir sebebim yok çok şükür Rabbime.

6. Hayat çok çevrim dışı.

Babalar Günü

2010-06-20T14:16:00.003+03:00

Babama şiir yazmıştım vakt-i zamanında, onu paylaşmak için açtım post'u ama paylaşamadım... Başka şeyler söylemek lazım, ne demiş feylezof; "Dünde kalan dünde kaldı cancağızım yeni şeyler söylemek lazım"

Baba nedir, önce buna bakalım. Besleyen mi babadır, bakan mı, büyüten mi, yoksa hiç olmayan mı? Benim için baba sinemadır. Baba kültürdür, ılıman iklimdir, suskundur, asildir. Baba her şeydir.

Bir şey yazdığımda ilk okuyan O'dur, ilk yorumlayan; ki çoğunlukla yorumunu ben duymasam da, bir şey yaptığımda ilk aferini ondan alırım, olması gerektiği gibi, sessizce.

Bazen eser, evet. Aklına eser, arar. Sorar, bazen de bağırır ama çok bazen. Nadiren. Bir günlük baba değildir, olmaz. Ama adettendir sonra sormasınlar, nerede babalar günü yazın, en azından bu vesileyle belki de hiçbir zaman söyleyemeyeceğim şeyleri yazmışımdır, O'na sormak lazım. Öyle mi baba?

Sen bilirsin sonuçta...

Lüleburgaz'ın L'si

2010-06-19T23:22:00.004+03:00

İngiltere - Cezayir maçını seyredemeyen adamın dramı ancak bu kadar sevimli olabilirdi...

1. Zor şey esasında, gergin bir şekilde kendini insanlara kabul ettirmeyi beklemek. Kız arkadaşımın kuzenine gittik. Güzel bir ambiyanstı, ufak kızı vardı ve o kız beni Bihter'den daha çok sevdi... Her ne kadar sonradan birlik olup bana "çirkin çirkin" baksalar da...

2. Trakya'nın en büyük ikinci ilçesi olduğuna inanmak zor işin aslı. Bir tane Kipacık var bir tane buradaki metrobüs durağı gibi terminali ve bir tane de çarşısı. Avcılar kadar bi'şi işte...

3. Şimdi bu blog yüzünden L.BURGAZ DEMİR VE ARABA YAPIM MADENİ EŞYA SAN. ESNAF ODASI bana dava açarsa çok üzülürüm. Onların adı okunana kadar dava düşer gerçi ama...

4. Araştırmalar sürüyor.

5. Anadolu'dan Futbol Blogu'na bir süredir yazı gönderemiyordum, bugün Forum'da dev ekran kurmuşlardı maçı izledim biraz (Gana - Avustralya) ve aklıma bir Dünya Kupası yazı dizisi geldi geçen gün gidemeyenlerin 11'ini kurarak başladığım bir seriyi sürdürmek istedim ve iki yazı var aklımda. Hüseyin Ataş, bekle beni. Yakıcam blogu ataş ataş...

6. Hayat çok antiseptik.

Gençliğim Dizleri Üstüne Çökmüş

2010-06-17T10:34:00.003+03:00

"... kapaklanınca sevda yoluna" diye devam eder Ayyüzlüm, güzel şarkıdır. Murat Göğebakan da iyi yorumlamıştır... Ama olayımız bu değil...

Bugün sizi ikinci "Barda" vakasıyla tanıştıracağım. Konuyu bilenler bilir, sebepsizce uygulanan psikolojik ve seksüel şiddetler. Bu sefer adres İstanbul. İki ahlaksız işadamı, bir sosyal kulüp vasıtasıyla iki evli kadını rehin alıp sabaha kadar tecavüzden psikolojik şiddete uygulanmadık işkence bırakmıyorlar.

Sonra kadınları salıyorlar. O kadar güveniyorlar kendilerine, hatta birinin dediği gibi; o zevk için adam kesmiş bir adam! Ne yapabilir ki kadınlar?

Ama kadınlar pes etmiyor, hep derim; kadın güçlüdür. Toplumun sessiz gücüdür. Arıyorlar haklarını. Gerçi hak hukuk da pek kalmamış ama... Neyse...

Adamların biri İstanbul'da diğeri memlekete dönmüş, Trabzon'a...

Yakalanıyorlar, tutuklanıyorlar. Beklenmedik bir olay sanırım. İşte vurucu noktaya geliyoruz; mahkeme kapısında DİZ ÇÖKÜYORLAR. Sonrası Metris...

Buraya kadar olabilecek her anormallik var, yalnız merak işte, Facebook sağolsun, arattım bu şahısları. Birinin soyadı yanlış yazılmış gazetede, pek bir şey yoktu profilinde lakin arkadaş listesinde diğerini (Trabzonluyu) bulunca ironi denizinde boğuldum... Şimdi ben susuyorum, caps'ler konuşsun:

Bu birinci nokta. "Koskoca Eyüboğlu" ifadesine ve finaldeki şova dikkat...

Bu da vurucu tim. Ayakta ölemeyen, kuru sıkı işadamımız; diz çöküyor...

*

Şarkıyla girdik, şarkıyla çıkalım. Hakkını arayan, susmayan tüm kadınlara, kadınlarımıza selam edelim...

Cüneyt Tek, benim gözümde tek şarkılık bir şarkıcıdır alınmasın, aklıma düştü bu olay vesilesiyle; ne demişti "Kurşun"da?

Tenden kurşun geçer de/ Geçmeyen bir sevdan var/ Unutma her erkeği/ Diz çöktüren bir kadın var

Futbol Menajeri

2010-06-17T00:04:00.001+03:00

Sezon 1.

-Manisaspor

Golcüler

		Poz	Yaş	Gol
1.	Güven	Ort	22	7	(+2)
2.	Bernburg	For	24	5
3.	Rafael Marques	For	27	4
4.	Çaliskan	Ort	23	4
5.	Angelov	For	29	3
6.	Jovanovic	Ort	25	3
7.	I.Akin	Ort	26	3
8.	Üzülmez	Sav	36	2
9.	Simpson	Ort	27	2
10.	Holtby	For	19	1	(+1)

Kadro İstatistikleri

Oyuncu Sayısı: 23
Takımın yaş Ortalaması: 25.3 yaş

Lig Sıralaması: 10
Puan:45

Ortalama Hücum Değeri

Ortalama Savunma Değeri

Ortalama Kadro Değeri

Ortalama Yorgunluk

Ortalama Moral

101

Futbolik Forum

2010-06-16T23:21:00.003+03:00

komikli futbol

dramatik futbol

forum (capsli)

1. Foruma çim sahalar ekmişler. Ekmemişler, şaka. Ufak çim sahacıklar yapmışlar üzerlerinde anlamsız kaleler var. Ne olacak ne bitecek belli değil ama en alt katta dışarı çıkarken (Starbucks gibi kafelerin oraya çıkarken) bir bilgi panosu yapmışlar ilginç, komik, güldüren istatistikler var. Bilgiler var. Çalınan dünya kupaları, 141 kiloluk kaleci, en çok gol, en genç oyuncu vesaire vesaire. Küçük ama etkili... Zaten ne demiş hazret; "Mühim olan boyu değil işlevi". Di mi Doruk?

2. Doruk referans ettiydi, İHS'ye geçtiydik... Buraya veya şuraya ulaşamıyorsanız sorun bende değil. Sizde de değil. Doruk'ta da değil. Lanet olasıca gugıl yasağında...

3. İlginç takipçilerim var twitter'da. Takip ettiklerim de ilginç...

4. Futbol menajeri diye bir oyun kasıyordum, Manisaspor'un başındayım. Ligi 10. bitirdik ligde altı aktif menajer var en çok puanı ben aldım zira hedef 15.likti ve üstte bitirdim, tek artılayan benim. Şampiyon ve Türkiye Kupası sahibi ise, Beşiktaş oldu. İlginç bir nokta ise, topladığım puan Manisa'nın plakası kadardı...
5. Yeni bir futbol yazısı var ama takip edenler bilir öyle çok futbolun f'sini yazmam daha çok sayısal ve duygusal takılırım. İşte, TSL'den Dünya Kupası'na gidemeyen en iyi (bence) 11 yabancı.

6. Hayat çok futbolik.

Yetmiş Yedi

2010-06-15T23:32:00.004+03:00

Yalova / 1976

1. Yalova güzel şehir. Küçük, datlu, bal. Gezmesi de güzel, havası da güzel, insanı da güzel. Keyifli bir ortam varsa hiçbir şeyin önemi kalmıyor, iki gün çok güzeldi, vapur beklediğimden hızlıydı, hava beklediğimden güzeldi, ambiyans ise beklediğimden eğlenceliydi. Ciddi olur, kasılırız sandığım aile - kız arkadaş tanışma ortamı pek bir gerilimsiz geçti. Hoştu.

2. Bir insan bir şeyi kaybediyorsa ve aklına gelen ilk yerde buluyorsa, o insan şanslıdır.

3. "Maltepespor özüne dönüyor" beyler!

4. Yalova'ya aynı niyetle ikinci gidişim ve ikinci kez Yalovaspor forması alamadan dönüşüm... Yalovaspor demişken, iki amigosunu trafik kazasında kaybetmiş, bu satırlara denk düşen Taxi Gençlik üyelerine başsağlığı dileyelim...

5. Hakkan mı, Haktan mı?

6. Hayat meyve dolu, sebze dolu, mükellef bir kahvaltıysa paha biçilemez.

Rekor

2010-06-13T23:40:00.003+03:00

1. Yetişemedik. İnşallah rekoru kıramamışlardır, iki kişi eksiktir. Sami Yen hınca hınç doluydu, bir sürü politik adam konuşma yaptı, finalde futbolcular vardı ellerinde kitaplarla top sektirdiler vesaire. Tamamen izleyemedik ama olsun, güzel ortamdı.

2. Taksim'de KAOS GL gibi bişeyin eylemi vardı. İşin aslı yalan değil, korktum. O kadar travesti sokakta karşıdan karşıya geçerken bayrak sallayarak üstüme yürüdü, "Travestiler gerçektir" gibi bir sloganı vardı, he ablacım dedim, anladık.

3. Sırf Cezayir üçüncü liginde arkadaş var diye Cezayir'i de tutuyorum, geçen yıl Kocaelispor'la ayarlayabilseydik U18 maçı yapacaklardı, olmadı. Canım dediklerim canımı aldı hesabı, Kocaelispor kazık attı. Elin Cezayirlisine rezil olduk. Şimdi bari kupayı kazansınlar da tebrik edelim diyoruz...

4. Kız arkadaşım öykü yazıyor, hastası oldum, nedense bana inanmıyor; yazar kaprisleri. Biz de geçtik o yoldan, buyrun efendim siz de o yola eşlik edin...

5. Yarın bir şeyler için çok önemli bir gün, yarın çok eğlenceli olacak olan bir gün, yarın büyük bir gün. Hayatımın geri kalanının ilk ciddi provası. Heyecan dorukta....

6. Hayat rekorları yazar.

Masal Masal Matita

2010-06-13T01:26:00.003+03:00

Bir zamanlar bir çocuk yaşarmış, adı Matita olsun. Gerçek adı bu değil ama, şimdilik Matita diyelim... Bir gün Matita daha önce hiç görmediği birisini görmüş, daha önce hiç bakmadığı gibi bakıyormuş "o". Hiç görmediği kadar güzel, hiç görmediği kadar anlamlı biriymiş, sevmiş Matita.

İlk anların heyecanı ve ağızda bırakdığı kekremsi tat geçince, kelimeler çıkar olmuş; sanki her şey daha bir anlamlıymış artık, sanki her şey daha güzelmiş ve sanki nefes alabiliyormuş artık, önceki 20 yılının aksine...

Herkes bitmiş, gitmiş, kül olmuş. Matita kalmış bir dünyada, bir de "o". Bir peri masalı dökülmüş usunun nehirlerine, gözlerine akmış. Hasret koymuş o nehrin adını, "o"nun adı da Hasret olsun, öyle değil gerçekte ama, siz öyle bilin...

Tabii ki ilk anın şiddeti kalmamış, yollar ayrılmış, "aramıza yollar, yabancı kollar, zor yıllar girdi" demiş Matita, bir büyüğünden gördüğü üzre. Tevazudan şaşmamış, aşk'a sapmış yolu, zaten aşka uçmayacaksa kanatlar niye vardır değil mi Mevlana hazretleri?

Elbet bir gün kavuşulur diye beklemiş Hasret'ini, hasret kokan satırlar düşmüş usunun nehirlerine, yüzmüşler yüzmüşler de ufku kaplamışlar, akıl dağlarını saran dumanlar hep hasret ateşleri olmuş, çöle düşse yanmazmış bu ateşle, kırk derece olsa kaç yazar artık!

Razı olmamış elbet çaresizmişcesine beklemelere, hayatının ilk hasretiymiş; temellendirmek istememiş ve bir adım atmış, kendisinin de şaşıracağı, adımı insanlık için küçük aşk için büyükmüş, gurur duymuş kendisiyle...

Hak ettiği mutluluğu bulacağını ummuş ama sorgulamış kendisini, hak etmiş mi? Dahası, mutlu edebilir miymiş, kendisi mutluluğun ne olduğunu bilmeden, haddine düşer miymiş?

Elbet bizim de payımız vardır mutlulukta demiş, arabesk demiş, abartmış hatta depresyon hırkası giymiş... Güneşi eliyle kapatmış ama güneş güçlenirse o el yanarmış, bilememiş...

Parçalı bulutlu gökyüzüne perde çekmiş, gözlerine de, ama ulaşamayacağı tek yer O'nun gözleriymiş, engel olamamış. Olmamış da, laf aramızda, olmak da istememiş. Ateşe uzatılan bir sinek gibiymiş, yanacağını biliyormuş, çırpınmayı da kesmiş bir süre sonra, dedik ya güneş güçlenirse o el yanarmış, yanmış...

Vedalaşmaları sevmezmiş, daha çok selamlar hoşuna gidermiş ama selamın böylesini de hiç görmemiş, bir hasret bitmiş, bitiş o bitiş! Elleri ellerime, gözleri gözlerime demiş de, susmuş. Kelimelere ne hacet, yıldızlar konuşmuş, ay konuşmuş. Dolu aymış gökyüzü, dopdolu...

İlkleri yaşamaya başlamış, yapmam dediklerini yapmış, yemem dediklerini yemiş. Aşk bu, demiş hatta, aşk. Aşkmış gerçekten, dedik ya, güneş güçlenirse diye, yanmış kavrulmuş...

Dahası, itirazı da yokmuş, açmış kollarını o ateş topunun içine atlamış, yanmış. Yanmış. Yanmış. Yanıyormuş, yakıyormuş da... Yandığın kadar yakmayacaksan neye yarar ateşler, değil mi?

İnanmış, güvenmiş ve gözlerini kapatmış. Gözlerini çok kapatan biri değilmiş Matita, masal bu ya, ilk defa kapatmış işte... Gerçekte olur mu böyle şeyler?

Nasıl, ne zaman demeden kapılmış ateşten nehre, gözleri beyni elleri... Sanki artık Matita'ya ait değilmiş, hasretlikmiş, Hasret'inmiş, hasretininmiş gibi geliyormuş...

Lekesiz bir gökyüzünün altındaymış Hasret, içinde Matita'yı da almış, göğü seyretmişler... Susmuşlar. Evren onlar için konuşuyormuş, bir kubbe kurmuşlar, etrafı camdan. Dışarıdan kimse giremezmiş artık, girmemiş de, almamışlar... Gökyüzü de ödülünü vermiş bu aşkın; her dilek tutacaklarında kaymış yıldızlar...

İzansız bir aşkmış, bilememişler, bilmek de istememişler, birbirlerini anlamışlar ve susmuşlar... Sonsuza dek mutlu yaşamışlar mı, bilmiyorum, susmak sevmenin ilk emriymiş, sessizce sevmişler... Umarım, düşledikleri kadar mutlu yaşamışlardır ve umarım şimdi göğe baktığımda gördüğüm yıldızların ikisi, milyon yıl önceki ruhlarıdır, bize ışık olan...

Dabak

2010-06-12T23:36:00.002+03:00

1. Bir Asuman Dabak kolay yetişmiyi. Trafik ışıklarında beklemesi hep bundan yani.

2. Taksim'de kafamıza yağan lavanta parfümüne eşlik eden siyahi kadın ne enfes bir olaydır ya! Tramvaya orkestra bağlamışlar!

3. Yarın rekor denemesi var Ali Sami Yen'de. Yirmi bin kişi aynı anda aynı kitabı okuyacak... Biz de orada olacağız, yarın caps'li blog girdisi olacak.

4. Adam haklı beyler.

5. İnci'ye de girdik. Nick neyin vermem ısrar etmeyin ama ipucu cümlenin içinde.

6. Hayat çok Ce Ce Ce.

Son Dönem Gerilim Filmleri

2010-06-12T10:51:00.008+03:00

* A Nightmare On Elm Street

Eski efsanenin yeniden dönüşü olarak çekilen filmde Freddy, hayranlarıyla uzuuun uzun hasret gideriyor ve bizi en başa götürüyor film. "Efsanenin" başına. Buradan, devamı gelir mi gibi bir düşünce de oluşmuyor değil...

Neyse, kısaca bildik gerilim filmlerinden. Aniden çıkan korku ögeler, hızlı yükselen müzik... Tahmin edilebilir bir son... Yine de güzel bir film, eski günlerin hatrına...

6/10

* Frozen

İşte bu. Gerilim filmi, kelimenin tam manasıyla hem de... İnsanın en büyük korkularını sıralarsak donarak ölmek kesin ilk beşe girer... Bu film de teleferikte kalan ve kapalı olan kar merkezi yüzünden bir hafta orada kalmak zorunda kalan üç genci anlatıyor...

Klasik değil, klişe değil... İğrenç sahneleri göstermektense, o sahneye maruz kalan oyuncuların yüz ifadelerini göstererek hedefi 12'den vuruyor. Sonu beklenmedik bir şekilde geliyor ve her bir karesi için özen gösterildiği hayli belli olan bir film olarak emin olun çıkışta verdiğiniz her kuruşun değdiğini, iliklerinize kadar hissediyorsunuz...

10/10

* The Collector

Testere'nin senaristlerinin ısınma turu olarak niteleyebiliriz bu filmi... Testere'deki gibi harika mühendislik aletleri, bu filmde yok. Daha "amele" tarzda aletler var ama gene zekice... Filmde bir eve hırsızlık için giren adamın o eve daha önceden girmiş olan bir katille yüzleşmesi anlatılıyor. Ki katil, her evden "hayatta kalabilen" bir kişiyi koleksiyonuna alıp yeni eve götürüyor...

Film gerçekten geriyor. Hızlı geçiş sahneleri çok yok, bu manada artı puan olarak yazılabilir bir gerilim filmi için. O hırsızın çabalamasını ve yaşadığı işkenceleri gördükçe geriliyorsunuz. Koltukta kasılıp kalıyorsunuz ve her bir sahnede Koleksiyoncu'ya daha bir sövüyorsunuz ve filmin finalinde, ciddi manada küfrü hak eden bir finalle karşı karşıya kalıp ağzınız açık ayrılıyorsunuz filmden...

Katilin önceden tahmin edilebilirliği ise kesinlikle eksi puan.

Not: Son yıllarda film müziği bu kadar güzel olan başka film izlememiştim.

9/10

* Antichrist - Deccal

Lars von Trier'in sanatı, felsefeyi, cinselliği ve gerilimi harmanladığı mükemmel filmi olarak nitelendirsem umarım kimse karşı çıkmaz buna.

Son yılların en iyi giriş sahnelerinden birine sahip olan film, üç parçaya ayrılıyor: Önsöz - Üç Dilenci - Son Söz.

Kadınla adam, sevişirken çocukları açık camdan aşağı atlıyor, kazara, ve bu yüzden kadın büyük bir buhran yaşıyor. Psikolog olan kocasıysa onu iyileştirmenin çaresini korkularıyla yüzleşmekte görüyor ve en büyük korkusu olan Eden(Cennet) isimli ormana gidiyorlar... Ancak adamı burada ciddi bir süpriz bekliyor...

Film felsefik, simgesel ve imgesel göndermeleriyle ve çekim tarzıyla cidden ağır bir film. Tam bir gerilim filmi diyemiyoruz - korku filmi hiç değil zaten - ama bu filmde gerilmeyenin insani yönünden de şüphe etmek lazım - ki benim önümde oturan kız bayıldı -.

Üç dilenci'den bahsetmek istiyorum: Ceylan (umutsuzluk), Karga (keder) ve Tilki (acı). Filmi izlerken bunun ne büyük bir sembolizasyon olduğunu anlıyorsunuz ve yönetmene saygınız daha da artıyor...

Bir de ipucu vereyim, anlayana; film Tarkovski'ye ithaf edilmiş...

20/10

Cinnet

2010-06-11T23:44:00.004+03:00

~ sana...

Yolda yürüyordum, dolmuşun gelmesini beklerken sıkıldım ve kaldırıma çöküverdim... Bir sigara çektim çantamdan, çakmağı unuttuğumu fark etmem ise canımı bin kat daha sıkmıştı, kadere o güne o havaya ve o kaldırımın her bir milim taşına söverek dolmuşu beklemeye devam ettim...

Arkamdan bir takım sesler duyduğumda çakmak ümidiyle başımı çevirdim, iki oğlan birinin elindeki telefon yüzünden tartışıyor gibiydi ilişmek istemedim... Önüme döndüm, gözlerim sulanıyor ve görüş açım titriyordu ama başım zonklamadığı sürece sorun değildi, en azından doktor...

Birden arkamdan ses geldi, düşüncelerim eski bir ateri oyunu olan tetrisin kiremitten objeleri gibi titremiş dağılmış ve binbir parçaya bölünmüştü... Çocuklardan biri diğerine seri halde yumruklar indirmeye başlamıştı, berikinin burnu paramparça olacak gibiydi ki dikkatimi gökyüzündeki bulutlar çekti; bir sağa bir sola dağılıp duruyorlardı gözlerimi kapattım ve içimden mırıldanmaya başladım...

"hepsi geçecekhepsi geçecekhepsi geçecekhepsi geçecek"

Yutkundum, kulaklarım çınlamaya başlamıştı; gözlerimi açtım. Çocuklar durmuş ve tartışıyorlardı, kan falan yoktu. Derin bir nefes koyverdim... Uzaktan dolmuş göründü, bir an titredi gibi görüntü ama iki üç saniye sonra gayet netti...

Burnumu çektim, şöyle bir geri baktım; telefonlu diğerine okkalı bir yumruk vuruyordu nefesim sıkıştı gözüm kararır gibi oldu elimi hayal meyal kaldırıp dolmuşu durdurdum, tıkanmıştım birkaç saniyede... Adımımı zor kaldırıp atladım dolmuşa. Başımı çevirip baktığımda telefonlu çocuk diğerini yere yatırmıştı ve başını ters çevirip kaldırıma vuruyordu; daha beter tıkandım, gözlerim kararmış ve dudaklarım seyirmeye başlamıştı...

"hepsi geçecekhepsi geçecekhepsi geçecekhepsi geçecek"

En azından bir olumlu şey vardı ki; başım hala zonklamaya başlamamıştı... Gözümü açtım, dolmuşun iki koltuğu boştu. Gittim oturdum birisine, cebimden eski bir hediye olan iPod'un kulaklıklarını bulup müziğin akışına kapıldım. Dış dünyadan kaçabilmek için ender garanti yollardan birisiydi müzik.

Tam kaptırmış giderken ineceğim durağı farkettim hayal meyal, "Sağda" kelimesi döküldü dudaklarımdan ve inleyerek duran dolmuştan aşağı atladım. Üst geçite doğru seyirtiyordum ki bir engel...

Bileğimde bir ağırlık hissettim, başımı çevirdiğimde her zamanki dilenci kadını gördüm, bir şeyler söylüyordu. Kulaklığı çıkardım, gözlerim dudaklarına odaklanmıştı; o kadar kuruydular ki...

-Allahrızasıiçin...

Yok, işareti yaptım elimle; yürüyecektim, yürümeliydim. Arkadan gelen bir kalabalık vardı ama kadın bacağımı mengene gibi kavramıştı... Dudakları dünyamı kaplıyordu, ellerimin terlediğini hissettim, "Ne var?" diye bağırdım, sesim istemsizce yükselmişti dudaklarım titriyordu...

"Niye terliyorsun ki?" dedi beklemediğim bir tonda, dudakları yavaşça açılıp kapanıyordu; o kadar kuruydular ki...

Birden gök kararmış gibi geldi, hareketlenme olmuştu... Bunun gözlerimin önünü kaplayan bir çift dudak olduğunu fark ettim çok geç olmadan ama bir yağmur başlamıştı, yüzüm acıyordu... Nefes nefese kalmıştım gözlerimi açtım, her tarafım sızlamaya başlamıştı; dilenci kadın gene konuşuyordu ama dudakları yüzünden dökülmeye başlamıştı, okkalı bir küfür savurup ayağımı hızlıca çektim, koşmaya başladım...

Merdivenin en üstüne gelince tökezledim, çene üstü düştüm... İnlemeye başladım, tüm vücudum zonkluyordu resmen artık... Ayakta duracak gücüm yoktu... Tıksırmaya ve aksırmaya başladım... Ayağa kalktım, ama bacaklarım titriyordu... Midemin bulandığını hissediyordum. Bir gözümü açamazken, diğerini sadece yarım açabiliyordum... Kaldığım pansiyon birkaç metre uzaktaydı; üst geçitten geçecek ve üç - dört dakika yürüyecektim... Varabilirsem masamda ilaçlarım vardı... Kendimi toparladım, ayağa kalkmama yarım eden birkaç insan vardı, döndüm, teşekkür edecektim... Birden hepsi kayboldu.

Midem bulanıyordu, üst geçitin trabzanlarına tutundum. Nefes nefese kalmıştım, gözlerim tamamen kapanacak gibiydi... Yüksek sesle nefes alıp vermeye başlamıştım, üst geçitte kimse kalmamıştı ama aşağıdan arabalar vızır vızır geçiyordu... İki üç adım attım ama yürüyecek halim yoktu. Trabzana sıkı sıkı sarılıp aşağı doğru baktım.

Midem bulanıyordu...

Biraz daha bakmak için kaykıldım, ayağım kayıyordu... Ellerim acımaya ve kanamaya başlamıştı...

Midem bulanıyordu ve...

Lanet olasıca başım, zonkluyordu...

Trabzan daha kaygan gibi gelmişti, arkama bakmak için başımı çevirdim, ellerime hükmedemiyordum...

Ayağım kaymıştı, ellerimdeki kan damlacıklarının havada süzüldüğünü gördüm, ayaklarım sallanıyordu; boşluk hissi hiç bu kadar belirginleşmemişti... Yüzüme birkaç kan sıçradı, havada yüzüyordum, üst geçit bu kadar yüksek miydi?

Son bir ışık, son bir ses ve bir nebze daha nefes...

Hrmf...

Derin derin soluk alıp veriyordum, tıkanmış ve terlemiştim, yorgan bunaltıyordu, yatakta döndüm...

Bir kabus gördüğümü hatırladım hayal meyal, yüzüme üfüren rüzgar irkiltti beni.

Odanın camı açık kalmıştı, terden tişörtüm yapış yapıştı ama gözlerim hala açılmıyordu... Havalara küfrettim, çapaklar gözlerimi ağırlaştırıyordu... Perde sallanmaya başladı, rüzgar kesilmişti...

Rüzgar yokken...

Birden camın içinden ufak mavi yaratıklar girmeye başladı, bir, iki, üç... Kafaları minik gövdeleri kocaman, armuta benzeyen yaratıkçıklardı bunlar.

Burnumun önüne kadar geldi birisi, sonra diğeri, sonra diğeri... Her taraf dolup taşmıştı artık, kollarıma değiyorlardı, yanıyordum.

Küçük gözleri kıpkırmızı, siyah benekciklerden oluşuyordu. Hayal meyal fark ettiğim üzre burunları da vardı... Ve ağızları... Ağızlarının içinde dişleri...

Beklemediğim kadar sert.

Beklemediğim kadar yakıcı.

"hepsi geçecekhepsi geçecekhepsi geçecekhepsi geçecek"

Geçmedi.

Gerilmek...

2010-06-11T19:22:00.003+03:00

Spider Man için beklenmedik bir olay. Tıkandın mı len...

batman saçlarını düzleştirmek için kaskı kullanırken, ona çözüm beklenmeyen bir yerden geldi: Babyliss. Şimdi o da mutlu biz de... Teşekkürler Bihter!

1. Kelimenin tam manasıyla bir gerilim filmi böyle olur! Anti Christ... Trier'in hem yazıp hem yönettiği filmde ilginç bir tema izleniyor, bir ara yazarı olduğum film bloguna yazarım filmi ama kısaca şöyle belirteyim: İlk defa bir filmde birinin bayıldığını gördüm... Kızın erkek arkadaşı da ne telaş yaptı ama ha... Son gittiğimiz üç filmin de gerilim olmasını nasıl değerlendireceğiz peki? Freud Baba olsa mazoşizmden girer sadizmden çıkardı sanırım... Not: Vakit gazetesi manşetiyle İŞTE O FİLMLER: Frozen - The Collector - Anti Christ

2. Vuvuzela sezonu iddaa ile açıldı sanırım... Bekle - gör...

3. Dünya Kupası'nda totem yaptım, İngiltere'nin maçlarından başka maç izlemeyi düşünmüyorum, belki bu sene o senedir ne dersiniz?

4. Eğlenmek güzel. Eğlenirken gerçekten seviniyor ve seviliyorsanız, üstüne bir de seviyorsanız her şey daha güzel... Filmde bakmaması gereken bir sahnede yüzünü kapatırken onun parmaklarının arasından o sahneye baktığını görmek çok eğlenceliymiş :)

5. Forum İstanbul güzel yer. Geçen haftalarda uçurtma şenliği vardı komik olaylar oldu, sonrasında Circus diye bir grup çıktı kendi çaplarında meşhurlarmış hatta kız arkadaşımın annesi bile biliyormuş ama ben bilmiyordum. Kişisel Not: Popüler müzik boktur. Devam edebiliriz...

6. Hayat çok gerilmeçli.

Bebek Ördekleri

2010-06-10T23:34:00.003+03:00

1. Dünya gözüyle Bebek'te ünlü oldum ya, başka da bir şey istemiyorum... Bugün Bebek'e gittik, o civarlardayken feysbuk'tan yeni röportajımı paylaştım ve ilginç bir şekilde seri like butonlandı... Üstelik uykusuz dergisi'nin grubunda da paylaşıldı...

2. Röportajda 19'u devirdik, sıra yaşım kadar diyeceğim röportajıma geldi... Aklımda birisi var ama mail adresine bir türlü ulaşamıyorum... Ulaşırsam benim için gerçekten çok mutlu edici bir röportaj olacak...

3. Kız arkadaşımla metrobüste röportaj yapmıştık, üşenmemiş birer birer kelimeleştirip bloguna koymuş, ona da buradan ulaşabiliyorsunuz...

4. Web sitemin tasarımını da dün değiştirdiydim... Hayatıma dair genel geçer düzenlemeleri orada yapıyorum...

5. Bazen birilerine denk geliyorum, gereksiz yere kasışlardalar falan. Sal oğlum kendini diyesim geliyor, sal be güzelim; akışına bırak... Ben böyle söyleyince dağılacaklarmış gibi hissediyorum, diyemiyorum ama kasmayın be oğlum hayat çok güzel esasında... Valla bak!

6. Hayat çok selebriti bebeğim...

not: İş bu altılının başlığını sadece ama sadece bugün bana eşlik eden sevdiceğim anlayacaktır ve onun yüzünde oluşan gülümseme, işte asıl hedefim O'dur...

"Kubbenin Altında" Bir Gün

2010-06-09T23:27:00.002+03:00

1. Kubbenin Altında, Stephen King'in yeni romanı... Türkçe'ye çevrilmedi... Sevgilimin hediyesi olarak şu an masamda duruyor... Sevgilimin hediye alış şekilleri de ilginç... "Dur ben bi' tuvalete gideyim", "Ben bir sigara içeyim" deyip gidiyor sonra geliyor yüzünde muzip çocuksu bir gülümseme arkasından poşetler sallanıyor falan... Gerçi birkaç kez ben de bunun rovanşını aldım...

2. Tarihe not: Bugün iki sevgili salak gibi akbil yenilemek için ikide yola çıktılar....

3. Taksim'in hastasıyım, göklerde süzülen oyuncakların nikahına dümdüz kayarım. Abi yok böyle bir korku resmen kasılıyorum kafama gelecekler diye... O mavi şeyler var ya te Allaam bir de yanıp sönüyorlar... Piyuuuu....

4. Twitter'da bayrak akımı başlamış, herkes desteklediği milli takımın bayrağını koyuyormuş... Ezelden desteklediğim İngiltere logosunu çakıverdim sağ alta...

5. ALS İçin Futbol projesi her şeye rağmen yürüyecek sanırım...

6. Hayat süprizlerle dolu...

"Dört"

2010-06-09T00:13:00.004+03:00

Türk futbol sahnesine dört golle girse de, asıl sahneye çıkışı trilyar yıl evvele dayanıyor "golcü"nün... 22 maç / 6 gol istatistiğine sahip olduğu İngiliz millilerindeki gollerinden birini renkdaşı millilerimize sallamıştı...

Bunun birkaç sene evvelinin alt yapı rekortmen golcüsü...

Geldiğinde karşılayan konvoya İngiliz basını çok şaşırıp "karaya vuran balina" yakıştırması yapar, üzülmüştür sanırım. Duygusal bir adam çünkü... Ne kadar üzülürsen iki katı daha üzerler ya, İ. Melih Gökçek efendinin satranç tahtası için aldığı bir piyon olduğunu ne zaman anlamıştır, Tanrı bilir...

Türk medyasına ilk çıkışı ise elindeki Atatürk portresine sıkı sıkı sarılarak gecenin bir yarısında terk ettiği, terk etmek zorunda bırakıldığı oteli münasebetiyle olur; gelişi kadar yankı uyandırmayan bir gidiş yaşar, kısa süreli de olsa...

Yeni nişanlandığı kız arkadaşını ve web cam kurup milyar kilometre öteden izleyeceği "belki de onu son görüşümdü" dediği köpeğini ana yurdunda bırakıp döner Türkiyesine...

Kültürlü adamdır, külyutmaz... Hakkını arar... Belki bu yüzden işine gelmez kimilerinin ve Türkiye'den soğutmak için ellerine geleni yaparlar... Sevdasının peşinden koşacak yürek vardır ama bacaklar yorgundur... Çabalar... Çırpınır... Başbakana bile mektup yazar, ama kapılar aynı kişilere açılır o yüzden hep kapanıyordur... İleride yerleşip futbolcu yetiştirmek istediği Türkiyesine veda eder, tek taraflı... Boru değil, 7 ay para alamamıştır... Tuttuğu internet günlüğü, ikinci dünya savaşı yıllarından kalma gibidir, ki kendisi de bir savaşçıya benzediğini ifade eder. Hayatındaki insanları da patlamış mısır yiyen sinema izleyicileri olarak lanse eder...

İ. Melih Gökçek kumpanyasının sergilediği Vassell tiyatrosunu izlediniz efendim... Sırf eski başkan aldı diye "bizden değil" denilen ama inatla sizdenim demeye çalışan bir adamın küsüşünü izledik...

Vassell'i üzeni, biz de üzelim... Üç - beş kuruşa eski başkanı için "defol" diyen bir camiaya inat, para toplayalım defol dedirtelim... Temiz futbol temiz insanlarla olsun, o Cashmere kedisi gülüşlü heriflerle değil...

Sarı lacivert bir hüzün Vassell'in gidişi; sanki dündü gelişi...

İyi bilirdik, iyi bilirdik, iyi bilirdik...

YGA ve birkaç şey daha

2010-06-08T23:25:00.004+03:00

1. Yağmurun altında şemsiye taşıyan bir kadından daha kötü olan tek şey yağmur yokken şemsiye taşıyan bir kadınmış. Ben bugün Taksim'de bunu gördüm.

2. Starbucks'tan bir şey içecekseniz katiyyen günün kahvesinden şaşmayın. Normal kahveden yüzde yetmişbeş daha ucuz olduğu gibi, her türlü damak tadına hitap edebiliyor.

3. Kız arkadaş sinirli olunca susmak lazım. Altı aydır öğrenilmedi, öğrenilsin. Nokta.

4. Blog açılınca, teknolojik bir alet alınınca vs bana danışılması gururumu okşuyor, yalan yok. Günün birinde siyasi ve güncel konularda da fikir danışılacak bir insan olmak en büyük düşüm. Yanlış anlaşılmasın, gündemi belirlemek vs değil... Sadece görüş...

5. YGA diye bir şey var, kişisel gelişmek vesaire... İşte o organizasyona başvurduk kız arkadaşımla, o bu sene de başvurmuştu ama mülakatta elenmişti şimdi bir daha başvurdu falan... Bana onay e-postası geldi lakin ona gelmedi... Tabii bu durum bir hayli dalga konusu oldu, dalga demişken: Birisi 'Taksim'de yağmur yok' mu dedi???

6. Hayat çok heyecanlı.

Kadırgalı Cevdet

2010-06-05T23:24:00.002+03:00

Sabahın köründe soğuk yatağımdan fırladım ve yatağın karşısındaki takvime baktım; tarih 25 haziranı gösteriyordu ve ben üç yıldır tamamlayamadığım staj dosyamı teslim etmeyi gene son güne bırakmıştım, alelacele giyinip evden çıktım.

Evle üniversite arasında on dakikalık mesafe vardı, yürüyerek bazen on beş dakikaya çıkan bu mesafeyi adam gibi bir dolmuşçu üç dakikaya bile indirebilirdi... Gelen sarı dolmuşa el ettim. İnleyerek, sarsılarak ve resmen her bir tekerleği haykırarak fren yaptı dolmuş, bıyıkları titreyen, vites kolundaki eline bir tespih sarılı olan şoför çeperleri kanlanmış ve ilk gençlik yıllarındaki rengini kaybediyormuş gibi görünen gözlerini bana dikip beklemeye başladı. Normal fiyatı iki lira olan dolmuşa bir buçuk uzattım, "öğrenci" dedim. Tepeden tırnağa bir süzdükten sonra muhtemelen içinden çektiği "la havle"lerle gazı körükledi.

Dönüp boş bir koltuğa ilişip telefonumu çıkardım altı cevapsız çağrı vardı, muhtemelen bugünkü sorumluluğumu kafama kazıtmak için sabahın köründen beri arayan iki kişi vardı; evet. Birisi babam, diğeri de kız arkadaşımdı. Şoförün la havlesine destek verip telefonu cebimin karanlık yerlerine yolladım.

"Avcılar var mı?" diye sordu, eğer yoksa metrobüs yoluna sapıp dümdüz gidecekti. Ben dolmuşa binince üç gündür kesmediğim sakallarım yüzünden bana Avcılar sapığı muamelesi yaparak başörtüsünü daha bir sıkılaştıran teyze ince sesiyle "Vir" dedi. Dolmuşçu şöyle bir döndü, "Bacım, sen burada in. Bir sonrakine aktarma yap. Para verme... Kadırgalı Cevdet'in selamı var, dersen gidersin istediğin yere..." dedikten sonra zınk diye durup fıss eden otomatik kapıları açtı. Kadın indi, muhtemelen la havleler üçlenmişti...

Dolmuş yola devam ederken aklımda hasıl olan tilkilere engel olamıyordum öyle ki iyice dalmıştım, üniversite durağını az daha kaçırıyordum. "Müsait bi' .." derken duruverdi zınk diye... O karmaşada ayağım koltuğun altındaki metal yere çarptı ama sırf Cevdet Abim kızmasın diye koşa koşa indim dolmuştan... Abim olmuştu bir anda, o titreyen komünist bıyığıyla, mavisine sarısına kurban olduğum gözüyle abimdi... Bedava dolmuş anahtarımdı... İçim içime sığmaz oldu öyle ki bir kez daha reddedilen staj dosyam bile üzmüyordu artık beni...

Camdan yansıyan ışık hem gözlüğünden hem de saçı seyrek kafasından yansıyan bölüm başkanı gene başını sağa sola salladı, artık o benden bıkmıştı, ben ondan. Ama aşkımız sürecekti, "Seneye artık..." dedi... Bir sonraki sezon da aynı dizi çekilecekti, gene aynı karakter, gene kendini ağırdan satan ev sahibesi... "Shit..." diye mırıldandım... Ellerim cebimde, bölümden çıktım.

Bölümün karşısında veterinerlik vardı, adamların kesmediği kedi, parçalamadığı köpek, höpürdetmediği kurbağa kalmamıştı. Koca kampüste iki bacaklı kediler, üç bacaklı köpekler, beş bacaklı kaplumbağalar, kuyruksuz fareler cirit atıyordu... Sinirim bozulmuştu, çarşıya inip eve tuvalet kağıdı da almam lazımdı ama kartımdaki para hariç hiç param yoktu... Birden aklıma Cevdet Abim geldi... O esnada virajı dönen bir sarışınla göz göze geldim, gözlerini kırptı, el ettim. İnleyerek durdu önümde.

İç çekip bindim. Bana dönen genç bir surattı, irkildim. "Kadırgalı Cevdet'in selamı var, aktarma yapacakmışım" dedim. Günlük la havleler beşi vurmuştu, sarışın inledi, yola devam etti... Sırıtışıma engel olamıyordum, cama dayadım yüzümü... Böyle de kendimi Recep İvedik gibi hissetmiştim, ağzımı kapattım. Sarışın sallana sallana durdu, "Avcılar çarşı!" diye haykırdı içindeki hisleri dolmuşçu kardişim.

Hemen aşağı seyirttim, beş tanesi bir liradan en ucuz ve muhtemelen en dandik tuvalet kağıdını aldıktan sonra telefonumu hatırladım, son baktığımdan beri beş çağrı daha vardı. Kız arkadaşım akşam yemeğine menemen yapacağı için yumurta ihtiyacından mütevellit ararken, babam gene isyanlardaydı. S deyince staj anlayan babamı susturmak pek kolay olmamıştı...

Elimde beş yumurta, iki ekmek ve bir koli tuvalet kağıdıyla yavaştan bastıran yağmurun altında dolmuş beklerken cebimde param olmadığını hatırladım, tam iç çekip çarşının on - onbeş trilyon metre altındaki bankamatiğe yönelecektim ki, sarışının gözleri çarptı yüzüme, istemsizce el ettim...

Bu seferki şoför daha yaşlı ve daha tombuldu. Abi, dedim, Kadırgalı Cevdet abimin selamı var... Geç geç işareti yaptı, boş bir kolduğa sığındım... Araç sarsıla sarsıla yol alırken içimde kahkahalar kopuyordu...

Yemektir uykudur bitmeyen staj muhabbetidir derken bir gece daha kopmuştu fırtınadan... Sabah mahmurluğuyla nescafe içerken bir önceki günkü minik çapta dolmuş vurgunum hatrıma düşünce katıla katıla gülmeye başladım...

Okuldaki iki üç dersim vardı, dört yıldır mücadele ettiğim amansız bir hastalık olan jeolojiden kurtulmama milim kalmışken yol kazası istemiyordum, devamsızlık sınırdaydı, sınavlar sınırdaydı. Evden fırladım, gelen dolmuşa atladım. Abi, dedim, Kadırgalı Cevdet'in selamı var... Minibüs inleyerek haykırarak yola devam etti...

Böyle böyle gel zaman git zaman ev - okul - çarşı üçgenini beleşe getirdik. Bir sabah kalktığımda hesapladım, Kadırgalı Cevdet'in sponsorluğunda üç ay geçirmiştim. Toplasak çok para ederdi, üşendim toplamadım... Üşenip toplamadığım çoraplarımı arıyordum çünkü o esnada...

Bulup ayağıma geçirdikten sonra fark ettiğim üzre, ikisi de farklı çoraplardı... Bir önemi yoktu o esnada... Sakallarımı makineyle iki dakikada düzeltip yola fırladım, dolmuşa el ettim, bölüm başkanı okuldan çıkmadan yakalayıp staj için yalvarmam lazımdı... Abi dedim, Kadırgalı Cevdet'in selamı var... Araba beklediğim gibi hareket etmedi, daha da durmuş gibiydi... Ani bir dönüşle göz göze geldim... Çeperlerine kan süzülmüş iki göz, hokka gibi bir burun ve komünist bıyıkları... Bu... Cevdet Abi'ydi... Son gördüğüm şey vites kolunun ne kadar rahatça sökülebildiği olmuştu...

Gugılıma Dokunma!

2010-06-04T10:42:00.001+03:00

Duydum ki gugılı yasaklamaya azmediyorsun;
Etme!

Beş Aylık Bir Emek ve Çöp Sorunsalı

2010-06-04T00:30:00.002+03:00

Düşünüp taşınıyorsun kafanda kuruyorsun çok özel olması için, her ayrıntıyı oya gibi işliyorsun açık - gedik bırakmamak için ve tam bu kadar yaklaşmışken...

Nazlı Ilıcak

2010-06-03T11:42:00.000+03:00

Röportaj yapılmıştır. Saldır blogır tayfası...

http://tinyurl.com/nazliilicak

حركة المقاومة الاسلامية

2010-05-31T23:30:00.003+03:00

Senin donunu almışlar. Başına çuval diye geçirmişler...

İzmir'de PKK yandaşları yürümüş. 500 metre... Neden?

Sınırötesi harekat olmamalı.

Sesini çıkarmamışsın...

Senin madencin "kader" kurbanı olmuş... 30u birden... Pisi pisine...

Sesini çıkarmamışsın...

30 günde 35 askerin ölmüş...

Gıkın çıkmamış, gıkın!

Şimdi?

Tekbir! Allah-u Ekber....

Gülerler adama...

Ay Heyt Palyaço!

2010-05-29T23:30:00.003+03:00

Bir gün adamın biri psikoloğa gitmiş. Çok üzgünmüş, depresyondaymış ve gülemiyormuş... Psikolog da ona kente bir palyaçonun geldiğini, ona giden herkesin kahkahalarla gülüp kederlerinden uzaklaştığını anlatmış. Bu yüzden işlerinin azaldığından yakınmış...

Adam da doktora bakıp...

"O palyaçonun amına koyim sana bişi olmasın doktor!" demiş, karşılıklı gülmüşler.

İki yıl sonra palyaço akciğer kanserinden ölmüş, kentin gazetesi "Bu Kez Güldürmedi" diye manşet atmış. Bunu gören psikolog, "..amına koyim..." diye mırıldanıp katıla katıla gülmüş ama unuttuğu bir şey varmış: İçtiği kahve. Boğazına kaçmış, ölmüş...

Cenazesine çelenk yollayan görgüsüz ise, iki yıl önceki hastası olan sirk müdürüymüş; çelenkteki papatyalar psikoloğun kızının astım krizini tetiklemiş ve kız nefes bile alamadan ölmüş... Buna gözleriyle şahitlik eden annesi ise delirip hastaneye kaldırılmış. Bunları duyan sirk müdürü ise intihar etmiş.

Palyaçolar sevilesi şeyler değildir, bunu unutmayın.

Farzet Bir Rüyaydı

2010-05-23T02:52:00.004+03:00

Yaz tatilinin ortaları sene 2008 yanılmıyorsam... Tesadüfen keşfettiğim Altınkum İmza Günleri'nde Tuna Kiremitçi'ye imzalanmışız, baba bey de keyifliler; bir hemşehrisiyle kucaklaşmış, imzalatmış kitabı. Biz de keyifliyiz, o dönem bir proje var idi öykülerle ilgili ilk ağızdan bilgi almak güzel gelmişti...

Radyo son sese yakın, camlar açık. Bir yandan dışarıdaki rüzgarı yalamaya çalışıyorum bir yandan da ÖSS sonucumu düşünüyorum, hayat gergin. İpler kopuk.

Radyoda bir şarkı çalınıyor, canlı.

Necdet Tokatlıoğlu isminde bir sanatçı, son bestelediği şarkıyı dillendiriyor... Kulak kabartıyorum, hoşuma da gidiyor. Şarkı "Farzet bir rüyaydı uyandın bitti..." diye başlıyormuş gibi geliyor ama öncesi ve sonrası da var tabii, o dönem her şey bölük pörçük olduğu için dinlenen şarkılar izlenen filmler de böyle geliyor. Gibi gibi...

Sonra bütün akşam bu şarkıdan usumda kalanları mırıldanıyorum, sonraki sabah ise pek tabii unutmuş olarak kalkıyorum...

Ben ÖSS'yi kazandığımı öğreniyorum, bir ay sonra Necdet Tokatlıoğlu vefat ediyor; bir yıl sonra ise Twitter'da Tuna Kiremitçi'ye yazdığım "Onu görünce aklıma Shekaspeare'in şemsiye satıcısına yazdığı mektup geliyor" tivitine ithafen blok yiyorum kendilerinden. (Pardon, hoşgörü mü demiştiniz?) İki yıl sonra ise o akşam rüzgara eşlik ettiğim arabamız satılıyor...

Bir tek ben kaldım hayatımda, kendimi kendimden çıkaramam ki...

Şiiri de bu gecenin şerefine paylaşalım:

ne sen beni gördün ne de ben seni,
o büyük tesadüf olmadı farzet.
tanışmamış gibi olalım senle,
bu sevda gönlüme dolmadı farzet.

farzet bir rüyaydım uyandım bitti,
farzet bir hayaldi kayboldu gitti.
farzet ki gözlerim bir oyun etti,
iki gözüm seni görmedi farzet.

artık seni anmam seni düşünmem,
sevgilimsin diye koşmam peşinden.
uçan bir kuş gibi geçtin başımdan,
ellerim elini tutmadı farzet.

farzet bir rüyaydım uyandım bitti,
farzet bir hayaldi kayboldu gitti.
farzet ki gözlerim bir oyun etti,
iki gözüm seni görmedi farzet.

Freddy

2010-05-23T00:06:00.002+03:00

one, two... Freddy will find you
three, four... Tonight shut your door
five, six.... Better grab your crucifix
seven, eight... Don't sleep tonight
nine, ten.... Freddy will come again

İkinizi Topladık

2010-05-22T11:25:00.002+03:00

Sarıgüllü, Baykallı genel kurulların, olağan kurulların ardında kalanlar hala hafızalarda... Tekme tokatlar. Havada uçan pet şişeler... Sanki parti değil futbol kulübü gibi... Bir de bugünkü görüntülere bakıyorum da...

Olunca oluyormuş...

Herkese hayırlı uğurlu olsun...

Shit!

2010-05-20T09:40:00.003+03:00

Ingilizce aslından çevirirsek; saat 8de kargalar bokunu yemeden yataktan kalkıp geldiğin dersin yapılmayacağını, dahası saat 10:30daki quizin de erkene çekilemeyeceğini öğrenmek....

Tarifsiz küfürler sebebi, teşekkürler İstanbul Üniversitesi!

Not: Yarın 1 aydır beklediğim film vizyona giriyor: Elm Sokağı Kabusu! Bundan önceki filmlerini yaşım nedeniyle izleyememiştim yarını da iple çekiyorum bu nedenle...

Not2: Metrobüs durağında kafam kadar PLAY OFF yazılı reklam kadar MAL reklam görmedim, göremedim.

Yurdun Cehennemlik Bağlantısı

2010-05-19T00:46:00.001+03:00

Çektirin gidin çocuklar, diyen Eric Cartman gibiyim. Ya da D'oh'layan Homer Simpson...

Yurdun da, sağlayacağı üç kuruşluk internet bağlantısının da canı cehenneme... Yok işte bağlantı mağlantı! Telefonuma opera sürücüsü yüklememiş olsam şu an bu satırları kendi içimden kusuyor olacaktım.

Arz ederim.

Not: Perşembe günü Konyaspor - Karşıyakaspor maçındayım, futbol sevdalısı bloggerlar da kopsunlar gelsinler Sami Yen'e bence...

Not2: Soraya'yı Taşlamak filmini ıskalayan sinema konusunda kelam sarf etmesin

Feridun Düzagaç Konseri

2010-05-17T13:30:00.001+03:00

Beyazıt Kampüsü'nde izlediğim F.D. konserini 1 gün gecikmeyle de olsa size yorumlamaya geldim.

Konser alanı küçüktü ve bu kesinlikle büyük bir eksikti ama kampüsün de miniminnacik oldugu düşünülürse çok şaşırtıcı bir husus değil tabii ki (bkz: Avcılar'da okuyanın Beyazıt'a bok atması)

Konser ise müthişti öncelikle dinleyenlerin performansları :) Feridun Düzagaç bile sayısız defa şarkıları yarıda kesip saygısını ifade etti. Eski albümler ağırlıktaydı.

Güzel ve eğlenceli bir konser oldu doğrusu...

Mobil Blogculuk

2010-05-15T21:01:00.001+03:00

Cep telefonumdan seyyar halde girdigim bu ilk mobil blog yazimi blogger'a ithaf ediyorum, tabii bir de General Mobile yetkilileri bir teşekkuru hak etmiyor degiller.

$imdi bir yardimsever insan bu yazinin linkini Facebook Page'ime koyarsa tadindan yenmez.

~~~

Asayi$ Berkemal

Mekan: Istanbul Universitesi Beyazit Kampus

Taym mey$in: Feridun Duzagaç konseri

Herkese sevgi dolu kucaklamalarla...

Bir Gün'deyim!

2010-05-15T01:52:00.002+03:00

15 Mayıs 2010'da yayınlanan Kitap Eki'nde "Kim Korkar Matematik'ten" başlıklı yazım var. Keyifli okumaçlar.

Duvarları Yıkmak

2010-05-14T01:17:00.003+03:00

Futraf Nazi sezonundan. Bir Yahudi duvar ustası, bırakılma ümidiyle sıvacılığa soyunmuş. Futrafın beş dakika sonrasında ise, kafasında bir kurşunla duvarın öte yanına savrulacak...

Yükseklik özürlü bir insanım. Balkondan aşağı bakamam, yukarı da bakamam. Korkarım.

Asterix filmlerinde bir karakter vardı, en büyük korkusu gökle yerin birleşmesi ve arada kalıp ezilmekti... Benimki de o hesap sanırım. Yürüyenler bilir, Taksim'den tramvaya yürürken bir duvar vardır bir metre yükseklikte... Geçen hafta kız arkadaşımla yürürken koşarak indik yokuşu o coşkunlukla duvardan atlayalım dedi, tamam dedim ama cık. Olmadı. Yapamadım.

Ama bir sonraki denemede söz, dedim.

Bugün denedik duvarda oturup ayakları sallamayı ve... Atlamayı... Ve ben atlayabildim. Kendimle gurur duyuyorum, ve hatta onu şaşırtacak bir şekilde "bir daha atlar mısın peki?" sorusunu olumlu cevaplayıp bir daha atladım. Çoğ eğlenceliydi!

Ve şunu anladım ki; korkular da diğer bütün hisler kadar kafamızın içinde büyüttüğümüz kadardır... Korkmadan atlamak lazım, tabii abartmadan :)

Şenliklerde Geçmişe Dönüş

2010-05-13T00:24:00.002+03:00

Geçen ay yazdığım bir yazıda Forum'da Didim'den bir arkadaşımı gördüğümü yazmıştım sanırım. İşte o arkadaşla fi tarihinde bir Feridun Düzağaç konserine gitmiş idik. Para verip gittiğim tek konserdir.

O yıl babam Almanya'da seminerdeydi hatta. İlginç bir yıldı. Değişik ilişkiler, acayip dostluklar...

O arkadaş yazlıkta komşumdur, evin arkasındadır evleri teraslar ortak falan. İşte o İstanbul Üniversitesi Beyazıt'ta okuyor, ondan iki yıl sonra da ben Avcılar'ı kazandım. İÜ şenliklerinin bu seneki ayağında cumartesi Beyazıt'ta kim sahneye çıkacak?

Evet, Feridun Düzağaç. Orada olacağım, o arkadaşıma ulaştım, görüşeceğiz. Yanımızda hayatta gelecekte eşimiz olacak kız arkadaşlarımız, konser dinleyeceğiz... Güzel geliyor kulağa...

Feridun Düzağaç, şu hayatta imrenebileceğim üç beş insandan biridir ayrıca; bu vesileyle selam edelim...

Futbol Menajeri

2010-05-08T10:35:00.003+03:00

www.futbolmenajeri.com diye bir oyun mevcut. Online menajerlik oyunu. Giriyorsunuz, boştaki takımlardan birini alıyorsunuz ve kovulana yahut kendiniz ayrılana kadar oynuyorsunuz. Şu an Manisaspor'un başında ben varım, dün gece başladığım kariyerimde bugün de bir transfer yaparak sezona iddialı bir giriş yapma derdine düştüm... Güzel iş! Sponsorluklar falan var, aşırı kaliteli olmasa da, "gideri var" denilebilecek bir oyun...

temsili resim

Bazen

2010-05-05T23:58:00.000+03:00

Teoman'dan geliyor şarkı; Bazen Ne Yaparsan Yap, Olmuyor Bazen...

Sevmezdim Teoman'ı esasında...

Sen sevdirdin bana... Hatırlıyor musun, metrobüs durağında vedalaşırken kulağıma fısıldamıştın. Çok etkilenirim bu şarkıdan demiştin...

Az buçuk dinliyorum Teoman'ı da, dinlemem dediğim rock metal grupları da... Az buçuk bilgim var, çok sevdiğim şarkıları da oluyor Teoman'ın... Galata'da Rıhtımda şarkısını da sana ben öğretmiştim, diyet borcu misali...

Aşk'ta diyet olmaz. Duygular kısılmaz. Kısık sesle konuşmak istemiyorum... Bağıra bağıra ağlamak istiyorum...

Turuncu renkli bir ölüm yaratsak şimdi, sen sevmezsin ama; Vur Kadehi Ustam diye bağırsak...

Gene sen varsın işte... Her düşümde olduğun gibi, hayal kırıklığımda da; ortağım sensin. Hayal kırıklığı seninki olmasa da, ki seninkilerde de benim ortaklık çabam var biliyorsun. Sana ben yılbaşında bir söz verdim, bunu da biliyorsun...

Bavulları çocuk taşır, ya kız bavullarını gizlerse?

Ne güzel çıkmışız fotoğraflarda... Gülümseyişler... Şimdi buruk bir tebessüm sanki, sabahı doğuracak utanmasa... Utanmak mı? Bilirsin, utangaç olmasam da kırılgan bir adamcığım ben. Senin adamcığın...

Ben bu gece sabahı doğuracağım sevgili, sonuna aitlik eki koymaya korktuğum sevgili... Korka korka doğuracağım, doğurduğum çocuğu görememekten korka korka...

Sen hakkını helal eyle de, çocuk piç kalmasın...

Öylesine

2010-05-02T00:51:00.000+03:00

Bir insana % 100 gollük pozisyon, bir kere gelir. Eğer kullanamazsa şanssızdır. Aynı pozisyon ikinci kez gelir de kullanamazsa aptaldır, üçüncü kez geliyorsa Tanrı şaşırmıştır.

Kahve'nin Öyküsü

2010-04-30T23:38:00.002+03:00

Yıl 1950. Amerika'da ırkçılık tavan yapmış, herkes uşağıdır komşusudur demeksizin zencileri kılıçtan geçiriyor. Johny Kafi adındaki 12 yaşındaki bir siyahi çocuğun en büyük düşü ise, janjanlı standlarının cazibesine kapıldığı "beyazların" barlarında bir çay içebilmek...

Giriyor bara, herkesin şaşkınlık ve hiddet dolu bakışları arasında bir çay istiyor, tabii ki gelmiyor çay ve Johny bardaki beyazlarca dışarı çıkartılıp dövülüyor. Çaresiz kalan çocuk ağlaya ağlaya yıllar boyunca babasıyla balık tuttuğu gölete gidiyor. Suya bakıp kendi yansımasını görüyor ve bembeyaz suyun kendi görüntüsünde karardığını görünce kahkaha atıyor. Ancak kahkaha atınca midesi ağrıyor yediği dayağı düşünüyor ve ağlamaya başlıyor... Ağlarken uyuyakalıyor ve düşünde, beyazların da siyahların sahip olduğu bir şeyi arzuladıklarını görüyor...

Birden bir acıyla irkiliyor, beyaz renkte bir buldogun kendisine saldırdığını fark ediyor, köpeğe tekmeler savurup ormana kaçmaya başlıyor... Ormanda koşarken bir yandan sağa sola ve arkasına bakınıyor, bir ağaca çarpıp düşüyor ve alnı yarılıyor. Sonra doğrulup evine kaçıyor...

Anne yüreği, dayanmıyor tabii. Bir güzel pansuman. Sonra duşa girecek tabii küçük Johny ama önce afro saçlarının arasındaki karıncalanmaları anlamak için ayna karşısında saçlarını karıştırıyor. Ve üç beş parça küçük kahverengi meyveler düşüyor. Hiç tanımadığı bu meyveyi alıp yiyor, tadı güzel! Ve kalan çekirdeği de ağzına atıyor ancak tadı acımtırak olunca tükürüyor. Lavaboyu temizlemek için sıcak suyu açtığında çekirdek parçalarının köpürdüğünü görüp şaşırıyor.

Duştan çıkar çıkmaz saçından çıkan meyveleri yiyip çekirdekleri kaynatıyor. Suyun çekirdeklerle kahverengileşmesi, zencileşmesi gibi geliyor ve çocuk mutlu oluyor. Ancak annesinin "sahibi" Bayan Toussaud çocuğun ne yaptığını merak ediyor ve zorla öğreniyor. Sonra uşaklarına emrediyor ve ormandaki bütün ağaçların meyvelerini toplatıyor, tek tek deniyor ve sonunda aynı bitkiyi bulabiliyor. Yaptığı karışımlar sonucu "ideal" kabul edilen tadı bularak piyasaya sürüyor. Ancak vefadan da yoksun değil (!) Johny'nin anısına Coffee adını veriyor bu içeceğe...

Ancak "siyah adam" susmuyor, Johny yıllar evvel Hindistan'a yerleşen amca oğlu Billy'e olayları anlatıyor ve iki akraba, kahve pazarına giriyorlar. "Beyaz adam" yeniliyor. Ve Starbucks böyle doğuyor...

Johny Kafi yıllar süren mücadelesinin ardından kendisini dünyaya kabul ettirmenin rahatlığıyla emekliliğini Texas'ın bir köyünde sürdürüyor...

Johny, kahveyle tanıştığında 12 yaşındaydı...

İz Peşindeyim

2010-04-29T23:00:00.002+03:00

* Kayıp Rıhtım sitesi için gelecek ayki öykü seçkisini yazma derdindeyim. Konu "cadı" ve evet başlayıp hemen hemen yarıladığım bir öyküye sahibim bu hususta. Bakalım üç beş günümüz kaldı...

* İzmir'deki seri katil münasebetiyle yaptığım kısa "Türkiye'de Seri Katiller" temalı araştırma yazımı ilginç bir doğrultuya oturtup yazma derdindeyim.

* Turkcell Süper Lig 2009 - 2010 Panoraması yazmam lazım, Futbol Dili ve Edebiyatı sitesi için haftalık süper lig panoramaları hazırladığım için ayrıntılı bir sezonluk panorama yazma isteğiyle yanıp tutuşuyorum...

Kısacası; iz peşindeyim, "mayıslar bizim".

Şarkılar Seni Söyler

2010-04-27T22:52:00.003+03:00

birlikte gittiğimiz şehirler bizim olsun mu vStarcity

Eski şarkıları severim, yakın çevrem bilir bu durumu o yüzden bir dönem bana mp3 hediye eden arkadaşlarım hep eski şarkıları doldurturdu yine de çoğu kişiye pek hitap edemediğim için genelde yabancı şarkılarla dolup taştı arşivim :)

Neyse, söylemek istediğim nokta bu değil... Eski şarkıları severim, eski şarkılardaki aşk'ları daha bir severim. Saf, karşılıksız, katıksız. Ömrüm boyunca aradığım ve bulmaktan ciddi manada ümidi kestiğim bir anda karşıma çıkan cinsten...

Ömrüm demişken, elli yaşında falan da değilim ama rahmetli Peyami Safa'nın da dediği gibi; "Yıllar değil yaşananlar insanları olgunlaştırır, geçen zamanla olgunlaşanlar bir tek armutlardır" evet, ümidim kaybolmuştu çünkü çevrem kötüydü, ümidim kaybolmuştu çünkü insanlar kötüydü, anlayışlar, düşünceler, beklentiler kötüydü...

Tam her şeyi sineye çekebilecekken bana Kıraç'ın şarkısını fısıldatabilecek birisiyle tanıştım...

Bugün yıkığım biliyor musun..?
Ezginim, çaresizim, umutsuzum...
Bırakma beni, insanlar kötü...
Bırakma beni korkuyorum....

Bir deli otlar büyüyor içimde...
Sancılıyım, yorgunum, kederliyim...
Bu halini sevdim gitme kal...
Çamurlar çirkefler içindeyim...
Bırakma beni, insanlar kötü...
Bırakma beni korkuyorum....

Bir dayak yemiş adamım şimdi...
Bezginim, kararsızım, yılgınım...
Al götür beni o kayıp gecelere...
Yeter ikimize yalnızlığım...
Bırakma beni insanlar kötü...
Bırakma beni Korkuyorum...

Hayatta kendimden emin olarak yaptığım pek bir şey yaşamadım ben. Hep bir dengesizlik hali hasıl oldu üzerimde, hep bir kendimi mutsuz etme, mutsuz kılma çabası... MutsuzMUŞUM gibi hissetme zira beni mutlu edebilecek pek bir şey de olmuyordu hayatımda. Yalnız, huysuz ve huzursuz bir adamdım. Ve muhtemelen yalnız ölecektim... Geleceğe dair planlarda ne bir evlilik, ne bir çokluk hali vardı... Hep bir yalnızlık ve hep bir karanlık...

Ama öyle olmadı, arka fonda Emre Altuğ söyledi tepede bir dolunay eşliğinde... Ve sabahlar, sabahlarda O'na uyanmak gibisi olmadı asla...

Bak yine kader, sesizce örmüş ağları
Biçare gönül, uzanmıyor ki kolları
Hep kara haber, getirdi yaz yağmurları
Senden bi haber, geçer mi ömrün kalanı

Karanlıklar içinden, gün doğar ya aniden
Belki öyle can bulur yarım kalan hikayemiz

Gidecek yerim mi var
Dyecek sözüm mü var
Bunu eller anlamaz
Sana ihtiyacım var

Gidecek yerimin olmaması, sevindirici oluyor benim için. Çünkü artık eminim, kime ait olduğumu biliyorum, beni kimin ve neyin mutlu edebileceğini biliyorum ve kimi mutlu etmem gerektiğini de biliyorum - ki ne kadar falsolarım olsa da çoğunlukla mutlu edebildiğim düşüncesindeyim - ve artık bir tek dileğim var - hayır bu kez devreye İbrahim Tatlıses girmeyecek - hep hep hep mutlu olalım.

Şarkılar seni söyler, şiirlerde adın var, öyküler seni anlatır, sinemalar seninle dolup taşıyor... Dünya değil, kainatsın; bense sadece bir uyducuk... Beni yörüngenden fırlatma... Başa dönelim; "bırakma beni insanlar kötü..."

Efes Kan Arıyor

2010-04-24T18:08:00.002+03:00

Efes Pilsen'i severim.

Evet, içmesi de bir hoş olur da... Hayatta gittiğim üç beş basket maçının hepsinin de öznesi Efes Pilsen, rakibi de Avrupa ekipleriydi. Güzel zaman geçirdim. Hepsinde yenilmiş olmak hariç...

Neyse... Efes Pilsen bir blog yazarı arıyormuş, blogsa blog, yazarsa yazar (?); hodri meydan diyorum. Ukala bir giriş olduysa şöyle de yapabiliriz:

Kız arkadaşımsız bir yere gitmem, ben onlara iki yazar birden vaad ediyorum, yok mu arttıran? Müzikler röportajlar vesaire vesaire. Hepsine varız. Ha, kız arkadaşım diye demiyorum; sağlam müzik kulağı vardır. Benim adını sanını bilmediğim grupları bilir, yabancı müzik zevki de iyidir, takdir ederim.

Evet, blog yazarlığımız çok dillere destan olmasa da; Efes Pilsen, ben ve kız arkadaşım... İyi bir ekip olabiliriz. İnanmak başarmanın yarısıdır demiş Einstein, benim Efes'e inancım tam...

Cem Çınar'la

2010-04-23T13:19:00.004+03:00

Ampute Futbolu, genellikle gazilerimizce ilgi gösterilen bir dal olurken; son yıllarda özellikle uluslararası arenada gelen başarılar neticesinde Türkiye'de ilgi git gide artan bir spor dalı olarak öne çıktı... İşte bu öne çıkma aşamasını hızlandıran gizli emekçilerimiz var; TRT muhabiri Cem Çınar da onlardan birisi... TRT'te ampute futbol maçlarının yayınlanmasını sağlayan değerli muhabir ağabeyim, beni kırmayarak hem bu dala dair ilginin artmasına da vesile olabilecek, hem de bir şeyler öğrenebileceğimiz bir röportaj yapmamızı sağladı...

- İyi günler, öncelikle Cem Çınar kimdir, kaç yıldır televizyonun futbolla kesiştiği noktadadır; bunu birinci ağızdan alabilir miyiz?

- Cem Çınar 1969 yılında Samsun'da doğdu… 1988 yılında Gazi Üniversitesi İletişim Fakültesi'ne girdi ve gazetecilik deneyimi o yıllarda Hürriyet Gazetesi'nde başladı. Futbolla yolları doğduğunda kesişti. Babam Oktay Çınar Ankara Demirspor, Ordu Milli Takımı ve Fenerbahçe'de top oynadı. Spora olan ilgisi çocukluğunda başladı. Futbolcu olamadı ama spora hizmetine 1995 yılından bu yana TRT spor servisinde spora elimden geldiğince hizmet ediyorum. Her seferinde kimsenin ilgi duymadıgı spor dallarına el attım. Kano, Badminton, görme engelliler, işitme engelliler ve en son da Ampute futbol. Her yaptığım programın ardından olaylara farklı gözle bakmamın ödülünü manevi olarak aldım. Yaptığım programlar hala konuşuluyorsa bu sadece olayların diğer yüzünü seyirciye göstermiş olmamdan kaynaklanmaktadır.

- Ampute futbol ligine dair mücadele eden ender gazeteci - televizyonculardansınız. Bu ilgi nereden geliyor? Ampute futboluyla hangi vesile sonucu tanıştınız?

2007 yılında Dünya Ampute Şampiyonası'nı izlemek için görevlendirildim. Başlangıçta teredütlerim vardı Antalya'ya giderken. Çoğu gazi olan bu arkadaşlarla ilgili nasıl haber yapardım? Ben ekrana olayların acı yüzünü değil eğlenceli yönünü taşımayı seviyordum.

Daha ilk günden onları çok sevmiştim. Tek kamerayla gittiğimiz Dünya Şampiyonası'nda kameraman arkadaşım Menderes Üner ile birlikte muhteşem haberlere imza attık. Belki inanmayacaksınız ama tek kamerayla canlı yayınlara imza attık. Antalya Aplingini kullanarak bunu başardık Türkiye'ye Ampute futbolu tanıtma yolunda büyük bir olaya imza attık. Orada Dünya 3.sü olduk. Ama beni kazanılan başarıdan çok orada tanıdığım insanlar mutlu etti. İnanın bana Ampute futbolcuları yakından tanımak o kadar güzel ki. Bana yaşama sevinci verdiler. Bu röportajı okuyan insanlara tavsiyem Ampute Futbol maçlarına bir kere gitsinler onlara manevi destek versinler. Bir şeyi ifade etmeden bu konuyu kapatmak istemiyorum. Sakın bu engelli kardeşlerimin maçlarına acıyarak gitmeyin. Onlar acınacak degil yaptıklarıyla, azimleriyle takdir edilecek ve başımızın üstünde tutulacak insanlardır.

- Ampute futboluna en çok önem veren ilimiz hangisi, neden?

Ampute futbol GATA Rehabilitasyon merkezinde başladı. Gazi arkadaşlarımızı hayata kazandırmak amacıyla başladı ama şimdi tüm Türkiye bu başlangıcın ardından koşarak gidiyor. Tek profesyonel yapı Altay kulübü altında maçlarını yapan Altay Ampute takımı. Sponsorları çok ve ilgi de doğal olarak orada daha fazla. Karagücü GATA rehabilitasyon merkezi komutan ve gazilerin desteğiyle bu konuda yine öncü.

Son dönemde Ampute futbola destek veren en önemli şahıs ise Hadi Türkmen. Hadi abi sayesinde Ampute futbol büyük ivme kazanmıştır. Sağlığı elverdiği sürecede bu camiaya hizmet vereceği kanaatindeyim.

- Ampute futbolunun Türkiye'deki yeri, sizce ne? Daha iyisi olması için neler yapılabilir; medyaya ve vatandaşa neler düşüyor?

Ampute futbol bana göre Türkiye de tüm engelli branşlarını geride bırakmıştır. Türk halkı futbolun her türlüsünü seviyor. Ampute futbolun tek eksiği tanıtım. Eğer Türk halkı ampute futbolu statlarda seyretmeye başlarsa kimse önüne geçemez kanaatindeyim. Tek yapılması gereken bu arakdaşlarımızı maçlarda yalnız bırakmamak. Bunun en güzel örneği Malatya Bedensel engelliler takımıdır. Son 5 haftadır galip gelmelerini maçlarında onları yalnız bırakmayan taraftarlarına bağlıyorum. Takım aynı, hoca aynı. Tek farkı seyirci desteği.

- Geçen yıl uluslararası arenada büyük başarılar kazanan Türkiye milli ampute futbol takımının başarı sırrı sizce neydi? Taraftarın ilgi göstermemesi onları kamçılıyor olabilir miydi?

Ampute milli takımı Dünya 3., Avrupa ikincisi liglerimiz kurulmadan olmuştur. Ben inanıyorum ki bu genç kardeşlerimiz ligimizle birlikte daha üst sıralarda ülkemizi gururlandıracaklardır.

Seyirci destegi artıkça hırs azim ve başarıda gelecektir.

- Ampute ligine dair bir değerlendirmenizi rica edebilir miyiz...

Bence Ampute futbol iyi yolda gün geçtikçe daha profesyonel yönetimler başa geldikçe de daha da iyi olacak.

Teknik direktörlerimiz kendilerini çok iyi yetiştiriyorlar, kurslara gidiyorlar. Bizden çok daha önce bu spora başlayan ülkelerle aramızdaki fark git gide kapanıyor.

- Unutamadığınız beş ampute futbol maçını nedenleriyle alabilir miyiz?

Bütün takımlar ve maçlar benim aynı. Hepsinde aynı hazzı alıyorum. Ama bir maç var ki onu hiç unutamam. Antalya'daki Avrupa Şampinası yarı final maçı. Gol oldu herkes üst üste. Hakem üst üste yığılmış ampute futbolcuları kaldırıyor teker teker. Bir –iki kanedyen bir futbolcu ardından yine birkaç kanedyen yine bir futbolcu daha sonra da TRT spor muhabiri Cem Çınar! Nasıl oldu bilmiyorum ama gol atan futbolcunun üstüne atladıklarında ben de kendimi tutamamış onların arasına atılmıştım...

- Teklifimi kırmayıp bana zaman ayırdığınız için sonsuz teşekkürler, uğruna mücadele ettiğiniz her şeyde başarılar...

not: Ampute futbol ligine dair özet görüntüler, bilgiler almak için bir Facebook sayfası var, sayın Cem Çınar'ın da fazlasıyla çaba gösterdiği bu sayfaya ulaşırsanız ilgi çoğalacaktır. Teşekkürler.

23 Nisan

2010-04-23T12:19:00.002+03:00

Çocukların bayramında, bari çocukluk yapmasın milletvekilleri de bir güncük de olsa ülkecek bayram yaşayalım...

Fal

2010-04-21T19:54:00.002+03:00

fallarımdaki güzelliklerin müsebbibine

Bir banliyö kasabasının yıkık dökük otogarında mavi gözlerine bakıyordum. Yavaş yavaş kırışmaya başlayan yüzüne inat parlaklıkta sürdüğü ruju yarı karanlık sayılabilecek kafede parıl parıl parlıyordu. Aralara sarı ton attırdığı saçları turuncumsu rengini korurken, onunla ilk tanıştığım günleri anımsatıyordu, 20 yıl mı olmuştu, 30 mu?

Açılıp kapanan dudağından çıkan melodilere odaklandım, eski bir Fransız şarkısı mırıldanıyordu... Duymak için kulak kabartmıştım ki, birden önümdeki fincana uzandı, işaret parmağını büküp kontrol etti sıcaklığını...

Parmakları sanki yıllar öncesinde onu otobüse bindirdiğim anda kalmış gibilerdi, o kadar parlak, o kadar beyaz... Ve o kadar uzun... Sanki başım dönüyor gibiydi, iki dükkan ötedeki kuruyemişçinin bayat - taze karışık çektiği çekirdeklerinin kokusu burnumu sızlattı...

Gözümü birkaç saniyeliğine kapamıştım ki, teninin kokusunu hisseder gibi oldum, eskiden de ne zaman bana dokunsa hep bir koku gelirdi burnuma; tatlı, mandalina ve portakal karışımı bir koku... Gözlerimi açtığımda yanılmadığımı gördüm; masada duran sağ koluma değiyordu parmakları... Gülümsedim...

Ne zaman gülümsesem hep birkaç dişim eksiliyormuş gibi hissederdim, o kadar dikkatli bakardı... Bu kez öyle olmadı, gözlerini çevirdi yere... Onun da gülümsediğini görüyordum... Tekrar bana doğru baktığında ağzı gene tek bir çizgi haline gelmişti... Yıllar boyunca kimleri kimleri öpmüş, kimlere sevgi fısıldamış o dudaklar; benim için bir tek felaketlere açılmıştı...

Ne zaman onun adını ansam hep ağzımda bir acı kahve tadı...

Gözlerim seyirmeye başlamıştı, anî bir hareketle uzanıp fincanımı açtı.

Her seferinde yaptığı gibi gözlerini kıstı önce, sonra buruk bir gülümseme kapladı yüzünü... Her gördüğümde daha da kırılıyordu gülüşü, daha da sönüyordu... Gözleri kapalı olsa daha aydınlık görünürdü yüzü...

Ağzını açar gibi oldu, tekrar kapattı. Fincana daha bir ilgiyle bakıyordu, parmakları kasılıp gevşiyor, gözleri kısılıp büyüyordu... Gözüne yaklaştırdı, tekrar uzaklaştırdı... Yüzünü bir gülümseme kaplamıştı. Gerindi, geriye doğru yaslandı. Bana doğru baktı.

Gözünün birini kıstı, diğeri gözlerimi delip geçiyor gibiydi; sanki beynimin içini okumaya çalışıyor, beynimi dişliyor gibiydi... Sağ lobu uyuşmuştu bir an...

Gözlerim seyirdi, falı anlatmaya başlıyordu...

"Bir, tavuk var..." dedi, sustu. Fincanı evirip çevirmeye başlamıştı.

Başını sağa doğru yatırdı, gözlerini kıstı.

"Bir de yaşlı bir adam, bakiyim, yanında bir de genç var. Bunlar senin arkana geçmiş, kötü kötü bakıyorlar..."

Bir yandan düşünmeye çalışıyor, bir yandan da falı dinliyordum; şimdiye kadar ne söylediyse tutmuştu... Bu sefer de tutacaktı muhtemelen...

Devam ediyordu konuşmasına...

"Bir kadın var... Bağırıyor... Ama sana faydası yok... Ama seninle ilgili!"

Gözlerini kısıp bakmaya devam etti fincanıma...

"Ve onun yanında arkasında birkaç kişi daha var... Ama sen tanımıyorsun... Muhtemelen hiçbir zaman da tanımayacaksın ve hatta bazılarını hiç duymayacaksın bile!"

Kafam karışmaya başlamıştı.

"Bak, burada şeritler var. Senin altında, üstünde... Dört bir yanında... Seni sarmış sarmalamışlar... Siyah, gri şeritler..." Sonlara doğru sesi fısıltıyla çıkmaya başlamıştı. Ürperdim.

"Sana yol gözüküyor..." dedi, gülümsedim. Yanımda duran koca siyah bavulu işaret ettim, kafasını salladı. "O değil, küçük aptal..."

Tekrar fincanı kavradı daha kuvvetli bir şekilde... Çeviriyor, çeviriyor bir türlü ağzını açmıyordu.

Huzursuzlanmaya başlamıştı, onun negatifliği beni de sardı. Gözlerim seyiriyordu...

Fincanı yerine bırakır gibi oldu, geri aldı alelacele...

"Beyazlık var..." diye tısladı, sonra tabağı eline alıp suyunu fincana boşaltıp bekledi...

"Bir yol var..." diye fısıldadı. Gene elimdeki bavulu gösterecek oldum, "Hayır!" diye bağırdı. İrkildim...

"Bir dilek tut..." dedi. Gözlerimi kapadım, açtım.

Ters çevirdi tabağı. İki damla süzüldü aşağı doğru, önce apayrı istikametler tutturdular ama ani bir dönüş yaparak ortada kesiştiler... Kadın kahkaha attı... "İki dilek mi tuttun? İkisi de tutacak!" Gülümsedim.

Hiç dilek tutmadım ki, diyecek oldum, "Bir dilek daha tut..." diye fısıldadı. Gözlerimi tekrar kapatıp açtım. Tabağı çevirdi, bir damla süzüldü aşağı doğru ve önceki iki taneyi ortaladı, tam ortalarında buluştu...

Kadın ayağa kalktı, gülümsüyordu... Bir süre sonra durdu. Bu "git" demekti. Ayağa kalktım, elimi uzattım. Sarıldı. Sarsıldı. Ve geri oturdu... Dönüp kafeden dışarı çıktım.

Güneş çarptı önce gözlerimi, sonra otogarın sesi; hiç eksik olmaz ki!

Biletimi kesen yazıhaneye doğru yürüdüm. Çekirdekçinin önünden geçerken boş poşet uzattı, "Doldurayım mı abime?" dedi, "Yok.." dedim "..istemez..."

Karşıdan karşıya geçmek için park alanına yöneldim, birden bir tavuk kokusu aldım. İstemsizce döndüğümde siyah tenteli, yeni açılmış bir tavukçu gördüm... Siyah... Bavulumu hatırladım, ellerime baktım; bomboştu...

Kafede unutmuştum.

"Allah kahretsin..." dedim. O sırada bir ses duydum, derinden ve güçlü. Deja vu.

Başımı çevirdim, dünya bembeyaz gibiydi; sarsıldım. Ve havalandım...

Takla attım, ters dönüp yere düşerken gördüğüm şey; yol şeritleriydi... Bir kadının bağırdığını duyar gibi oldum, gelip gidiyordu tüm algılarım... Başıma toplanan kalabalıktan eş giyimli iki adamı seçtim, birisi yaşlı diğeri genç iki kişiydiler... Muavin ve şoför diye mırıldandı içsesim... Yaşlı adam muavine bağırıyordu... Birden tüm algılarım bir anlığına geri geldi... Binlerce ses birbirine karışıyordu...

Geri gittiler... Ebediyen...

Sarsıldım. Bir ses geliyordu arkadan, muavin. "Az sonra duracak..." diye söylendi. Uzun zaman uğraşmışa benziyordu beni uyandırmak için... Homurdandım, uyku sersemi... Gözlerimi durmakta olduğumuz otogara döndürdüm. Yol şeritleri çarptı önce gözüme...

Sonra da yıllardır hep fal baktırdığım falcımın kafesi... Kafe Sera...

Elime bavulumu alıp indim otobüsten. Burada aktarma yapacaktım başka araca. Kendimi kafeye attım... Gerçi, bir hayli yaşlıydı falcı kadın; ya ölmüşse?

Girince loş ortama gözlerim alıştığında gene onu kendi köşesinde gördüm. Beni görünce gene şaşırdı. Yukarı bakıp bir şeyler söylemeye başladı. Yanına gittiğimde cümlelerinin sonunu yakalayabilmiştim; "... gene mi beceremedin?" dedi ve sustu.

"Efendim?" diye sordum, "Yok bir şey, seninle konuşmuyordum..." dedikten sonra duraksadı. Yorgun bir gülümseme kapladı bıçakla kesilmiş gibi görünen ağzını. Elini uzattı, boş koltuğu gösteriyordu. Oturdum, kahvem geldi hemen...

Bir banliyö kasabasının yıkık dökük otogarında mavi gözlerine bakıyordum. Yavaş yavaş kırışmaya başlayan yüzüne inat parlaklıkta sürdüğü ruju yarı karanlık sayılabilecek kafede parıl parıl parlıyordu.

Deja vu...

Çin'in III. Dünya Savaşı

2010-04-21T17:50:00.003+03:00

Bugün arabada giderken aklıma geldi bir açlık kıtlık vesaire olsa kaçımız hayvan yiyebiliriz? Canlı canlı veya yakalayıp öldürüp? Bilmiyorum, işin aslı ben o noktaya gelirsem belki kusa kusa yiyebilirim evet ama hapur hupur? Zor.

Kaçımız gözümüzü kırpmadan evet diyebiliriz buna?

Peki soruyu zorlaştıralım, bir savaş durumu oldu ve hastanede mahsur kaldınız. Doğum esnasında ölen bebeklerden yiyebilir misiniz?

Eminim bir üst soruya gözünü kırpmadan evet diyenlerin pek çoğu yutkunmuştur.

Peki, kaç ülkede nükleer silah var?

Kaç ülke günde 15 saatten fazla çalışan ve bundan gocunmayan vatandaşlara sahip?

Kaç ülkenin asker sayısı 2.3 milyon?

---

Bütün bu düşünceleri toplarsak ne çıkıyor?

Çin, olası bir 3. dünya savaşı için sonuna kadar hazır!

Ne kadar korkutucu değil mi?

Savaş nedeniyle bir kıtlık çıkacak olsa her koşulda karınlarını doyurabilirler...

Asker sayısı olarak dünyanın en kalabalık nüfusu onlarda...

Nükleer silahları var...

Çalışmaktan bıkmayan, bu sayede git gide güçlenen bir nüfusu var...

Almanya yenilince yenik sayılan bir ülke olarak bize ne kadar uzak kavramlar değil mi?

Habersiz Fotolar

2010-04-21T00:40:00.002+03:00

Burada uyuyor, uyumuyor da olabilir.

Zar zor kaldırılıp jeoloji dersine sokulmuş bir insan portresi 1.a

2.a

3.a

Mineraloji Laboratuvarında daş inceleyen hatunum

--

Evet, iş bu fotoların hiçbirinden haberi yok süpriz olacak ona da :)

Üniversiteli Olmak

2010-04-19T23:42:00.004+03:00

temsili üniversite resmi (resim değil, üniversite temsilidir)

Ben bugün üniversiteli oldum. Kız arkadaşım da oldu.

Lysistrata adlı oyunu izlemek için Avcılar'daki caağnım kampüsümüzü terk-i diyar eyleyip ellere gittik. Misafir olarak. Boğaziçi Güney Kampüsü'ne!

Allahım üniversite ne demekmiş iki yıl sonra öğrendim! Ben de istiyorum lan! Benim ne günahım var! Benim de saat üçe kadar Taksim'e giden şot'um olmalı... Benim de starbucks'ım olmalı... Benim de gazete büfem olmalı... Ben de üniversitemden(?) içeri girerken insan muamelesi görmeliyim, terörist değil...

Ben de üniversiteliyim ama! Çakma bir kampüste eğitim görsem de... İnsan ağlar ama...

Lysistrata - tek perdelik müzikal

2010-04-19T23:14:00.002+03:00

Boğaziçi Üniversitesi öğrencilerinin tek perdelik sergilediği müzikali izledik bugün. Güzel ötesiydi! Komik, eğlenceli, düşündürücü...

Oyun, Atina ve Sparta erkeklerinin lüzumsuz savaşlarına son vermek isteyen kadın direnişçilerin hikayesini anlatıyor. Kadınlar toplanır, tartışır, zor da olsa bir karar verirler; savaş bitene kadar erkeklerle birlikte olmayacaktırlar!

Erkekler önce bu kararı küçümserler, keza kadınların gücünü de... Ne yapabilirler ki?

Kadınlar Atina'daki şehir hazinesini ele geçirirler önce. Sonra da erkekleri karşılarına alırlar, çarpışırlar. Ve, kazanırlar.

Erkekler her şeyi bir süreliğine oluruna bırakırlar ama durum canlarına "tak" edince, el mecbur ezeli düşmanla barışa uzanır...

Oyun cidden çok komik, zekice düşünülmüş ayrıntılar, güzel espriler ve müzikal sıfatının hakkını veren bir içeriğe sahip. Vaktinizi ayırmaya değecek bir oyun! Kaçırmayın; 21 nisanda son oyun!

Ayrıntılı bilgisi burada.

Aforizmalar

2010-04-18T23:33:00.002+03:00

Bir takım serzenişlerim, içsel'lerim...

---

~ Uğur Bey de iPhone aldı, çevremde i'lı bir şey kullanmayanların sayısı git gide azalıyor...

~ Elin yanardağı patlar, o da bize patlar. Yok aga Türk'ün Türk'ten başka dostu yoook.

~ Türkiye'de adında siyasî yer almayan kaç stat var? Sonra siyaset - futbol ayrılsın diyorsun; senin Recep Tayyip Erdoğan adında stadın var!

~ Gümüşhane'deyiz, ne bilim kurgusu? [kaynak: Umut Sarıkaya]

~ Şairin ölümü, hatırlanmaktır. Sen dizeleri hatırla, isim anonim olsun. Sen şairi sev, şiir anonim olsun.

~ Melekler gülünce ben de gülücem.

Caddebostan? Tamamdır.

2010-04-17T23:55:00.003+03:00

Kız arkadaşımla "birlikte gittiğimiz şehirler yuvamız olsun mu?" projemiz kapsamında ilçe ilçe İstanbul'u "bizim" yapma çabamız sonucu görmediğimiz bir yere daha gitmiş bulunduk: Caddebostan!

Ben daha önce bir sefer gitmiştim kendim ama tabii yanımda oraya anlam katan birinin varlığı daha iyi oluyor... Bihter'in Manisa'dan bir arkadaşıyla da buluşup öyle gittik, muhabbet falan. Kısa sürede varmış olmamız güzeldi, hava daha da güzeldi. Gezdik caddeyi boydan boya sonra oturup bir şeyler yedik ama dikkat çeken bir nokta da Taksim'in apaçisi meşhursa, Caddebostan'ın tikisi meşhurmuş. Evet. Ayvalık tostu gibiler, fazla ve lüzumundan fazla!

Sonra Türkiye'de ilk açılan Starbucks'a gittik, hava esmeye başladı. En sonunda Kadıköy'e döndük, oradan bir Üsküdar sefası? Neden olmasın. Canlı müzikli bir mekan, sonra metrobüs ve merhaba Avcılar!

Güzel bir gündü, güzel zaman geçirdik...

Fotoğraf da bugünün anısına, oradan çekilen bir "an" olarak düşsün kayda:

Foru MİStanbul

2010-04-15T23:25:00.003+03:00

İnsan suratlı balık. Korkunç. Ama sevimli.

Korsanım

Iron Woman

Japon balıkları ve benim küçük japonum :)

İkeya evimizin her şeyi!

Forum İstanbul/ Starbucks

Uykusuz okuyan bir insanın dünyadan kopmasına örnek, şekil 1.a

---

Günün en büyük süprizi ise, şüphesiz İstinye Park diye yola çıkıp tam ters istikametteki Forum İstanbul'a gitmiş olmamızın yanı sıra, Didim'deki komşumla denk gelmemdir...

Çay.

2010-04-15T00:58:00.002+03:00

Blogosferden adı bende saklı bir arkadaşımla sohbet ettim bugün Mecidiyeköy'de. Çay falan içtik.

Üzüldüm arkadaşıma, çok değer verdiğim birisi çünkü. Onun üzüntü dolu yaşantısını devam ettirme çabası, sevgi görme inadı beni hep etkiliyor. O bıkmıyorsa, onun yaşadığı kadar ağır hiçbir şey yaşamadım diyebilirim, benim herhangi bir şeyden bıkma lüksüm olmamalı. Benim çıtam o. Ben sağır kurbağayım, o tepecik.

Hayatında problemler var. Yeni işe girdi, dolgun sayılabilecek de bir ücreti var lakin kız arkadaşıyla yaşadığı sorunlar, parasının tamamının kız arkadaşının kredi kartı borçlarına gitmesi... Üstüne başına bir şey alamaması ve üstüne üstlük kız arkadaşının ablasının eski telefonunu kullanması ki arkadaşım lükse düşkün biri de değildir, yirmi liraya bir telefon alamıyoruz dedi. Dudaklarını ısırıyordu.

Ama bu sefer onu iyi gördüm, daha önceki birkaç buluşmamıza nazaran gözleri açılmıştı. Her şeyin farkındaydı. İki aydır düzenli telkinlerim, sonunda işe yaramıştı.

Kız arkadaşıyla olan sorunları cinsellik olsa, bir yere kadar hallolabilir ama sorun cinsel veya düşünsel bir şeyler değil. Kız arkadaşının girdiği anlamsız kompleksler, arkadaşıma çocuk muamelesi yapması - ki farz et cidden çocuk, ama büyümeye çalışan bir çocuk - temel sorunlardı. Arkadaşımın önünde bir kez daha saygıyla eğildim, aşka hala inanan birkaç kişi daha kalmış çünkü, onu her görüşümde bunu fark edip dünya için biraz daha umutlanıyorum.

1 Hafta

2010-04-13T03:49:00.002+03:00

Hayatımı tamamen değiştirecek o "bir hafta"ya girdim; hayallerime tamam mı devam mı diyeceğim.

Benim için pozitif şeyler düşünün ne bileyim, çok inananlar dua etsin, bir şeyler yapın sinerji yaratın hani şu Acun'un kutulu yarışmasındaki gibi; hatta abartıp 10'dan geriye sayın dünyanın dört bir yanında Mozambiklisi, Perulusu, Kanadalısı falan 10 - 9 diye gelsin...

Bir ve sıfır dendiğinde de düşsün maskeler dökülsün hünerler.

Günler gelsin, bahar gelsin, bitsin karanlıklar.

"On İki"

2010-04-12T02:23:00.004+03:00

Resimdeki şahıs, Serdar Kulbilge.

Bursa Merinos'ta başlayan kariyeri Bursaspor, Fenerbahçe, Kocaeli ve Gençlerbirliği'nde devam etti. Halen sene başında anlaştığı kırmızı siyahlı ekipte eldiven giyiyor kendileri. Fenerbahçe 100. yılında şampiyon olurken de o vardı kalede, Kocaeli 43. yılında küme düşerken de... Ve şimdi Gençlerbirliği kalesinde...

On iki nedir peki? Bugün itibariyle tamamlanacak olan 28 haftalık lig periyodunun 27'sinde ve bir de Türkiye Kupası'nda forma giyen (toplam 28 maç) ve normal süresi 0-0 tamamlanan ama maç sonucu 5-3 olan Türkiye Kupası maçını hariç tutarsak; Serdar'ın gol yemediği maç sayısı on iki.

Az buz bir süre değil, bakarsak toplamda 1080 dakika yapar ve bu on iki maçın dördü ilk oynadığı dört maçta peş peşe bir sürece, beşi de dün oynanan Bursa maçı da dahil, son oynadığı beş peş peşe maçtaki sürece işaret ediyor...

Tabii olayın enstantanesi de var; Gençlerbirliği malzemecisi Hacı Anaçoğlu ile sene başında girdiği bir iddia münasebetiyle her gol yemediği maç için malzemeciye beş yüz tiko parayı sayıyor. Evet, şaka değil. Ve paraları maç sonrası peşin veriyor... Yani Hacı şimdiden 6 milyarı hacıladı...

Bir de son saniye paragrafı iliştirelim; Türkiye'de uzun süre gol yememek denince peş peşe 1110 dakika boyunca gol yemeyen Şenol Güneş geliyor...

Zor Dostum Zor

2010-04-12T00:04:00.003+03:00

Kafamda planladığım bir gelecek var, bu gelecekte olacak insanlar ve "kesinlikle olmayacak"lar var. Bazen, kesinlikle olmayacak olanların da beni bugünlerinde istemediğini anlayabiliyorum, ben de onları istemiyorum işin aslı.

Hayatımda daima, az ve öz insan olsun istemiştim; hiçbir zaman başaramamıştım, ta ki son bir buçuk seneye dek... Arkadaş çevrem o kadar az ki, misal başıma dünyanın en güzel olayı gelse elime telefonu alsam çevireceğim maksimum beş numara bulurum. Maksimum. Hatta şu an fark ettim de, üç de olabilir. Neyse...

Bir yerden baktığında bu kötü bir şey gibi gözüküyor, başıma kötü bir şey gelse bana koşacak insan sayısı da beş ilâ üç. Ama elli tane numaram olup hiçbiri koşmayacağına, üç numaranın üçü koşsa, bana kafi...

Eskiden klasiğimdi, bir de başlığı açıklardım; buradaki başlık bana ithaftır, zor bir dostum demeye getiriyorum; ben zor bir insanım, dolayısıyla da zor bir dostum. Dostluğumu kazanmak kadar benimle dost olabilmek zordur. Burada da kendimi övmüyorum, benim için "dostum" diyebilenler çok sabır sahibi insanlardır, takdir edilesiler. Cennetlikler.

Kafamda nasıl bir gelecek var, o da başka bir yazının konusu olsun artık...

Kan

2010-04-10T22:13:00.002+03:00

Bugün hatuncuğumla Cevahir'e gittik, bir de baktık ki ne görelim? Kan bağış şeysi var, kampanya falan. Dedik kan verelim. Hatunun kan değeri düşük, benimki normal çıktı; benim de astım tedavisi gördüğümü öğrenince benden de kan almadılar biz de kös kös geri dönüyorduk.

Lakin hatun boş durmadı, görevliye resmen yakardı; kanını almadıklarına dair acındırıcı bir giriş paragrafı kurduktan sonra hediye olarak verilen fidanlardan istedi (sedir fidanı) ve aldı. Ama bu onu kesti mi? Tabii ki hayır ve "katılım belgesi" de istedi...

Sonuç?

Aşağıda da görülebilir...

Gitmesen

2010-04-08T00:36:00.003+03:00

Gitmesen,
Mesela ben bir mangal ateşi yaksam,
Sen çiçek toplasan...

Veya sana göre değilse çocukça şeyler,
Ben çiçekleri de toplarım,
Ne olur ki,
Gitmesen.

Hayal kurmak da bana göre değil dersen,
Kurmam.
Sen, ben mi kaldı cancağızım, bak; her yerim sen.
Gitme sen.

Bebek'te 3 - 5 Tur

2010-04-07T15:47:00.005+03:00

Bu pozlar Taksim'den, lale bişeysi varmış birileri koca laleler yapmış biz de muzurluk yaparak lale şeysine katkı olarak bişi'ler yapalım dedik...

Bebek Starbucks'ta yüzde seksenbeşi yenmemiş poğaçaya hücüm eden serçeler. Bir ara benim Latte'me de gelecekler sandıydım. (aka Hitchcock's Birds)

Benim küçük Japoncuk sevgilim :)

Bebek'te ünlü görüp sevinen insan modeli.

aç parantez

Bihter: ya bu Bebek'te hiç ünlü yoook!
Alper: ee ben varım ya?
Bihter: hönkkk?!

kapa parantez

Kurgu Kültür, raflara düştü!

2010-04-05T02:26:00.002+03:00

Bugün sevdiceğimle dördüncü ayımızı doldurmamızın şerefine bir sonraki günkü matematik sınavına çalıştık tüm gün... Taksim'de... Akşam üstü bunalıp biraz kitapçı gezelim dedik... Dedik de ne iyi dedik! Mephisto Cafe'den aşağı katlara indik ki ne görelim; benim de yazımın olduğu Kurgu dergisi, rafta duruyor! Çok sevindik, çok... Bunu paylaşabileceğim en önemli insanın da yanımda olup an be an benimle sevinmesi ve sevinme dansımızı yapmamızın - ki o da bize kalsın :) - benim için de önemi büyüktü...

Güzel bir günü güzel noktalamak diye buna derim ben!

Daha da güzel olanı ise, bunu sevgilinin senden önce kendi bloguna yazdığını görmektir aslında...

Ham Burger

2010-04-02T23:14:00.002+03:00

Hamburger'in çok fazla insanın bilmediği öyküsünü anlatacağım bugün sizlere. Öyle ki, bu öyküyü ilk ağızdan duyan iki kişinin aynı uçağa binmesi yasak. Neyse, hikayemiz; 1928 yılının Batı Almanya'sında geçiyor...

Iverburgerin, genç bir Alman delikanlısı. Annesinin brokolisine, patlıcanına ve sürekli bunları yedirme çabasına maruz kalıyor... "Ham yap bakiyim Burger... Hadi ham yap oğlum..."

Çocukluğu hep bu sözleri duyarak geçiyor. Dost ortamında ve aile ortamında adı sürekli "Burger" olarak anılıyor - anlayacağınız üzre - Iverburgerin, çok çalışıyor ve Batı Almanya milli takımına seçiliyor. Üç maça çıkıyor ve sakatlanıyor. Ciddi bir sakatlık, futbolu bırakmak zorunda kalıyor. Köy takımında teknik direktörlüğe atılıyor genç yaşında...

Iverburgerin ve meşhur sakatlanmasının pozisyonu

Ancak işte, hayatının ve bizim de hayatımızın dönüm noktası olacak olan olay; teknik direktörlük ve istirahat dönemleri arasındaki süreçte yaşanıyor. Burger, bir gün evde acıkınca - brokoli ve patlıcan musakka hariç yemeğin olmadığı evde - çiftliklerindeki domuzlardan birini alıp kesip etini haşlıyor... Sonra bu çok hoşuna gidiyor ve ekmeğin arasına başka aperatifler de koyarak deniyor... Ancak bunu kimseye anlatmıyor...

Iverburgerin, evleniyor. Çocuk sahibi oluyor ve torun... Yıllar geçiyor tabii, sene oluyor 68... Burger'in küçük torunu, iş hayatına atılmak istiyor. Lokantacılık... Ama Almanya'da herkes aynı yemeği yiyor, battı batacak küçük lokanta... "Büyükbaba" Iverburgerin, torunun kulağına küçük sırrını fısıldıyor... Ve aynı tarifin farklı kombinasyonlarıyla birlikte satışa sunuluyor, lokanta koca bir lokanta zinciri haline geliyor ancak, yiyeceğin adı yok! Düşünüyorlar, taşınıyorlar, Iverburgerin çocukluk dönemini düşünüyor ve isim buluyor; "Adı Ham Burger olsun..." Ve hamburger, günümüze kadar kılık değiştire değiştire de olsa geliyor, ancak tarihi ve ismi hiiiç değişmiyor...

Iverburgerin'in ölümü de, hamburgerden boğazına kaçan et parçasından oluyor...

Rohan Iverburgerin 1918 - 1978

Olunca Oluyor

2010-04-01T23:23:00.003+03:00

Babam hep anlatırdı. Annemle üniversitede tanışmışlar falan... Tabii biraz geç başlamıştır babam vaktinde, o yüzden babaannem telaş etmiş; okulu uzarsa diye. Annem de babam da okullarını uzatmadan bitirmişler üniversitelerini. Haa, dandik okullar da değil hani; biri Gazi, biri Hacettepe.

Ben de eskiden hep korkardım. Ya sorumluluklarımı unutacak kadar gözüm kör olursa vesaire. Ki itiraf ediyorum, ilkokulda da lisede de hep böyle oldu. Sonra soğudum da... Ancak karşındaki insan, sana bir şeyler katabiliyorsa... Hayatına mana kazandırıp, seni bir şeyleri düşünmeye ve sorgulamaya itiyorsa... Boş beleş yaşamıyorsan onunla... Paylaştığın şeyler normal seyreyliyorsa... Ortak zevkler... Gelecek hayalleri... Kültür birikimi vesaire...

O zaman bazı sorumlulukları sırf O'nun için sırtlanıyorsun...

Evet, bu yazıyı yazmamın sebebi, benimle ders çalışabilen ve sınavım iyi de geçse kötü de geçse hep beni sınav çıkışı kantinde bekleyeceğine dair güveni veren sevgilimdir. Eğer bir şeyler dank edebiliyorsa kafama, bu onun sayesindedir... Tüm kelimelerim O'nadır, tüm sözlerim O'nadır, tüm güzellikler O'ndandır...

Sevginin "Sen" Hâli

2010-03-31T20:49:00.002+03:00

"Ya aşktan gözün kör olduysa?" diye sordu küçük gözlerini kocaman açan kız.

Gözlerinde korku, ve sevgi dostum; sevgi vardı... "Kör olsaydım gözlerinin ışıltısını, ve kalbinin sızısını göremezdim..." dedi çocuk.

Bazen durup düşünmek lazım hayatta nefes almayı unuttuğumuz kaç an olmuştur?

Misal ilkokula başladığım an, herkesin bahçede mavi mavi koştuğunu görünce nutkum tutulmuştu benim; hala hatırlarım. Çok mutlu olmuştum nedense.

Sonrasında lisede yapamayacağımı bilerek girdiğim sınavlarda soruları ilk görüşümde muhakkak afallamışlığım vakidir.

Arayı hızlı geçtik; atladığımız tüm nefes kesen saniyelere de selam verelim... Ameliyatımıza, ilk okuduğumuz dergi "Şirinler"e, ilk izlediğimiz - ve uyuduğumuz - sinema filmine, ilk yazdığımız öyküye - ve bittabi şiire -, ilk yayınlanan yazımıza, ilk açtığımız - ve ilk kapattığımız - blogumuza...

İlk internet arkadaşımız, ilk kazık yediğimiz "kanka"mız... Hepsine selam olsun, ama hepsini silip atabilecek bir şeyi keşfettim; sevmeyi.

Kiminin nefesi bir saniyeliğine kesilir, ilk görüşte aşık olur sonrası tutku. Ve alışkanlık... Kimisi için bir bakış yeterlidir, kapılır gider. Ben biraz, buz dağıyımdır... Nasıl derler, çözünme kolay, erime zor...

Bakarım bakılırım bunlar güzel gelirdi ezelden beri lakin hep eksik bir şeyler olduğunu bilirdim. Araya çimento koymak, harcı döşemek gerekirdi, yoksa her şey ama her şey muhakkak havada kalırdı.

Arayı dolduracak şeyi denediğim çoktur. Bazen ufak heyecanlar aradım, bulunmadı tabii. Bazen sadakat, bazen sağduyu, bazen kıskançlık. Hiçbirini tek kişide bulamadım. Bulmak da istemedim, yaşım küçüktü... Ve ben de aradığım kadar sağduyulu değildim. Ve içim, saf değildi. Kirlenmeye, kirletmeye ihtiyacı vardı. Doyuma ulaşmalıydı. Aldatıla aldatıla, kandırıla kandırıla, ve evet kandıra kandıra doyurdum onu...

Elim eteğim dağların zirvesindeydi, sanki en büyük bendim, en yalnız ben olmalıydım, en beklenen en istenen en en en hedeflenen ben olmalıydım.

Değilmiş.

Öyle birisi çıkarmış ki karşına, ben sen kavramın kalmaz; sadece duygulara odaklanırmışsın. Gözlere ve ışıltıya.

Kalbindeki sızılara ve parlaklığa...

Her an daha iyiye gitmek için, her an sevmeye ve sevilmeye daha layık olabilmek için soluk alırmışsın ve her an daha iyisini duyabilmek ve daha iyisini söyleyebilmek için soluk verirmişsin. Sevmek, "o" olunca anlam kazanmazmış, sevmek "o"ymuş.

Ete kemiğe, ve dile bedene bürünmüş; karşında dururmuş. Dört aydır. Ve sen dört ay boyunca hayranca süzermişsin, sevi'ni. Ve severmişsin. Buymuş aşk. O'ymuş.

Sınavlar Şınavlar

2010-03-29T16:53:00.001+03:00

Evet, tahmin edilebileceği üzre yapılabilecek en absürd şeylerin yapılıp, normal zamanın binde biri ders çalışılacağı haftalardayım; vize haftaları. Bana bu absürdlükte destek olun, yorumlaşalım falan. Sonra twitter'dan abiduk gubidik geyikler çevirelim, sonra Facebook'ta onbinmilyonyüzotuzbin yıl önce çekilmiş dizilerin dandik bölümlerinden parçalar paylaşalım falan. Yapalım bunları, neden? Vize haftasındayız çünkü. Saygılar efenim.

"Kırk Bir"

2010-03-27T23:09:00.004+02:00

İki yıl önce, Kocaeli'ne yeni taşınmışız. Fenerbahçe - Galatasaray maçı. Olaylar olaylar... Lincoln'ün frikiği ve gol. Lakin Lincoln'ün arkasından "çift vuruş" işareti yapan hakem, golü iptal ediyor. Emre Aşık bizi can evimizden vurmayı başarıyor. Deivid ise, tüy dikiyor... Skor 4-1, ikamet kırk bir plaka...

Sonraki gün henüz evde bilgisayar olmadığı için internet kafeden giriyorum nete, yanımda kuzen GTA takılmaç. Bir kız arkadaşla konuşuyorum, iletisi "Adi hakem çift vuruş dedin golümüzü yedin". Biraz muhabbet ediyoruz, onunla son muhabbetimiz o oluyor. Bir daha hiç denk gelmiyoruz, bu yaz nişanlandığını öğreniyorum. Benim için şaşırtıcı bir olay. Yaşıtım sonuçta. Neyse.

Bu arkadaş, bana Boluspor forması yollamıştı, doğumgünü hediyesi olarak.

Tarihler 1 Ağustos 2007'yi gösterdiği vakitlerde ise Galatasaray, Bolu'da Boluspor ile bir maç yapıyordu. Bu maç Lincoln'ün ilk maçıydı ve gol atmıştı, Ümit Karan da penaltıdan gol atmıştı, maç sonucu 3-3'tü. Diğer golü ise Özgürcan atmıştı... Kaleci ise Orkun'du...

Bugüne gelelim.

Ümit Karan bu derbiden bir gün önce Es-Es formasıyla çıktığı maçta penaltıdan gol attı lakin kaybetti, Orkun derbiden dört gün önce Manisa'dan kovuldu, Özgürcan ise 26 Mart'ta çıktığı maçta 54 dakika forma şansı bulup her zamanki gibi suskun kaldı Rize formasıyla... Yazıya da adını veren ve iki maçın da öznesi olan Lincoln ise Palmerias'ta uzun bir sakatlık sürecinden sonra geçen hafta çıktığı ilk maçta gol attı (Bolu'ya selam) Yani uzun ve oynamadan, problemli bir şekilde geçirilen günleri bir kenara bırakmak üzere diyebiliriz. Tabii bu yaştan sonra ne yapacak, nasıl yapacak orası hiç ilgilendirmiyor beni...

Derbinin oynanacağı gün ise - saat itibariyle bugün - Boluspor da Kayseri Erciyes ile oynayacak. Bolu'nun plaka kodu 14, bu maç da 1-4 biter mi acaba?

Yıldız ve Gökyüzü - bir pasaj misali

2010-03-26T23:59:00.001+02:00

Seninle yıldızları saymak, uzanıp kumsallarda gece vakti yakamozları öpmek isterdim.
Sen ise senin yıldızın olup olmayacağımı sorgulardın
Bir yıldız olsaydım, senin yıldızın değil; senin gökyüzü olduğun bir kainatın yıldızı olurdum
Sen gökyüzüm olurdun, ben sana pervane
Sen gökyüzü olmaktan çok, göğe bakabilmeyi istedin, baktığın yerde beni görmeyi.
Ben ise olduğum yerde olmanı
Bundandı her ayağım kayışımda sana düşüşlerim, sen yükün olarak algılardın beni
Yüktüm evet, içimdeki kış dışındaki baharı üşüttü, mevsim yüküydüm;
Bir an önce kaldırılması gereken bir yüktüm, sen sırtlanmayı seçtin

Yat'ma Yeri Değil

2010-03-25T10:54:00.002+02:00

Yatı da Araplara gidecek.

Mezarı da satarlar...

Orman Çiftliği çoktan özelleştirildi sanırım.

O'na dair pek bir şey kalmadı...

Bir ara "mezarını İsrail'e satalım" geyiği döndürüldü kulislerde, baktılar pek alkış tutan yok. "Şimdilik" rafa kaldırdılar...

Sap gibi ayakta durmayalım, dediler. Resimleri tapınmayı özendiriyor kaldırın, dediler. Devlet dairelerinde zorunlu tutmadılar.

İş alımlarında Atatürkçüleri elemeye özen gösterdiler.

Kemalizm din oldu dediler.

Atatürk ilkelerini esas alan kurumları bezdirdiler, yıprattılar, sindirdiler.

Hiçbir şey kalmadı...

Satıldık ey halkım, uyumaya devam!

Her Yerde Word Challenge Görüyore

2010-03-23T03:38:00.001+02:00

her "click"e tıklanmaz; ama buna tıklayabilirsin...

Facebook'un varsa...

Resmî

2010-03-22T23:59:00.002+02:00

Bir süredir ihtiyaç duyduğum web sitesini açtım sonunda. Ciddi bir portföy olarak kullanacağım. Genelde bu bloga linkler var, öykü şiir vesairede. Çok yeni şeyler yok ama basit bir şekilde derli toplu ve bana göre şık bir tasarımla sergilenecek çalışmalarım var işte.

Evet, çok konuştum. Şimdi ben susayım klavyeniz konuşsun: http://www.alperkaya.org

"Yirmi Üç"

2010-03-20T11:01:00.007+02:00

Fotoğraftaki yıkılmış adamı tanımayanınız yoktur sanırım; Becks, resmi adıyla Beckham, kariyerinin hayatının, son Dünya Kupası arefesinde sakatlandı ve üstelik ülkesinin ev sahipliği yapacağı turnuvaya katılamama durumu oluştu. Kim olsa yıkılmaz?

Gelelim başlığa, başlıktaki sayı efsanevi basketbolcu Michael Jordan'ın forma numarası. Beckham'la ne alakası var? Vakt-i zamanında Real Madrid'e transfer olduğunda Manchester'da giydiği 7 sırt numarasını Raul giydiği için giyemediğinde sanırım yönetimin de teklifiyle bir PR çalışması olarak Jordan'ın numarasını geçiriverdi sırtına... Sonrasında Amerika'da da aynı formayı giydi, iş bu fotoğraftaki Milan forması da aynı numaraydı...

Beckham'ı çok ama çok severim, üstelik astımdır ve astımlı insanların da çok şey yapabileceğinin bir göstergesidir. Lakin sene 2003 ve ben dünyanın en anti Beckhamcı tavrı içine girmiştim.

2002 yazında yazlıkta çok sinir olduğum bir hatun kişi vardı ve sırf kızın üstünde Figo forması var diye uyuzluk olsun maksadıyla gidip Raul'un formasını almışlığım var. İşte ben üstümde Raul'un formasıyla geziyorum, sırt numarası 7. Beckham'ın da hastasıyım tabi, muazzam bir karizma nasıl olmayacaksın ki?

Becks bir demeç verdi, 7 numarayı giymek isterdim falan. O an bende şalterler atmıştı çok iyi hatırlıyorum. Sonrasında da işte başta dediğimiz olaylar oldu araya PRcılar girdi de halloldu mevzu...

Futbolun en romantik yüzünü ağlatabilecek bir dramayı izlediniz efendim, şimdi o romantik yüz Capello'ya dönük. Olur ya, Dünya Kupası finalinde son iki dakika olsun sahada gezdirecek mi Beckham'ı... Yoksa "çok kıymetli"(!) kontenjanını mı düşünecek...

---

ps: Sabah mahmurluğuyla onyüzmilyon hata yapmışım. Öncelikle Güney Afrikalılardan özür diliyorum adamların kupasını başka kıtaya taşımışım resmen. Milan'ın "esas" 23 numarası Ambrossini'den de özür diliyoruz. Becks 32 numarayı sırtına geçirmiş.

Üçüncü Boyuta Geçiş ve Bir Sürü Şey

2010-03-20T02:46:00.003+02:00

temsili üç boyutlu bi'şey

Üç boyutlu filme gittik kız arkadaşımla, Alice'e... Ne zamandır istiyorduk, düne kısmetmiş. Neden dün yazı giremedim peki? Çünkü pek muhterem az güldüren yurt neti, gene kafayı yemiş hallerdeydi. Neyse...

Üç boyut güzeldi pek tabii lakin şu gözlük üstüne gözlük olayına acil bir çare bulunmalı burnumun kemerleri sızım sızım sızlıyor hala...

Onun dışında bir sorun yoktu gayet güzel bir tecrübe oldu. Gerçi iki boyutlusunu daha gösterime girer girmez izlemiştik ama üç boyutlunun tadı bir başkaymış...

Filme dair izlenimlerimi ise yakında Movie Review blogunda yazacağım... Şimdilik biraz bekleyecek okumak isteyenler.

--

Bunun dışında neler oldu; yeni bir gelişme; ben bir alan adı aldım. Evet, artık http://www.alperkaya.org diyenler karşılarında beni bulacaklar! Tabii hala halledemedim yönlendirme şeysini, o ayrı bir sorun... Tabii şimdi o bir web sitesi halinde olunca, buranın menülerini değiştirmek, azaltmak vs gerekecek. Uzun iş be abi!

---

Bir süredir aklımda olan bir projem vardı; şurada da bahsetmiştim hatta. Onun için kendimde bir güç buldum ve halleder gibi oldum şimdilik...

--

İşletim sistemimle ilgili bir problem oldu; Vista'm çöktü! Ben de önce Ubuntu kurdum, ancak ve maalesef Autocad çalışmadığı için XP kurmak zorunda kaldım. Şimdi çatır çatır çalışan bir XP'im var ve Vista'dan bin kat hızlı! Herkese tavsiye ederim, kağnı Vista'dan sonra Ferrari'sine kavuşan bilge gibi oluyorsunuz... Mis!

Kadın ≠ Erkek

2010-03-18T00:11:00.002+02:00

Sergilenen ilk oyunum. Maalesef orada değildim ve göremedim. Lakin bu aslından biraz değiştirilip sergilendiği söylendi bana, tam bir iletişim kuramadım daha bilgiler geldikçe - gelirse - size iletirim.

Neyse, 8 Mart 2010'da 9 Eylül Üniversitesi'nde sergilenen oyunumla sizleri baş başa bırakayım...

Kadın ≠ Erkek

yazan: Alper Kaya

Sahne: Fazla dekor yoktur, iki koltuk bir oda lambası ortada bir sehpa. Başlangıçta sahnede kimse yoktur, birden kadın odaya girer, hızlı ve öfkeli bir şekilde (yumruklarını sıkıyordur yüz ifadesinden de sinirli olduğu anlaşılıyordur) odanın ortasına gider, kollarını önünde kavuşturup bekler. Bu süreçte ayaklarından birisi yere sağlam basarken diğeriyle yere ses çıkartarak vuruyordur. Bir şeyler düşündüğü mimiklerinden anlaşılır. En sonunda derin ve yüksek seste bir nefes verip kollarını yana açar.

Kadın (uzatarak): Of! Of!

Sonra yumruklarını biraz daha sıkarak odada ufak bir iki adım atar, hala bir şeyler düşünüyordur. Sahneye çıktığı yöne sırtını döner tekrar kollarını kavuşturup gözlerini bir noktaya dikip bekler. O sırada dışarıdan bir ses gelir (kapı açıp - kapanma sesi) Gürültülü ayak sesleri de buna eşlik ediyordur. Birden adam sahneye girer, telaşlıdır, hızlı bir şekilde girmiştir sahneye. Nefes alış verişi düzensizdir. Koltuklardan kendisine yakın olanının sırtına elini dayar bir süre daha hızlı hızlı nefes alıp verdikten sonra düzene girer nefesi.

Adam (çekinceyle) : Geç kaldım değil mi?

Kad?n (aniden adama doğru dönüp) : "Geç" demek bile erken sayılır bence!

Adam susar önüne doğru bakar, ayaklarından biri yere açılı bir şekilde basıyordur parmak ucunda ayağını sağa sola oynatır.

Adam : Hâlâ vaktimiz yok mu?

Kadının gözleri büyür yumruklarını sıkar. "Uf" diye bir nefes koyverir.

Kadın : Yok!

Adam (fısıltıyla) : İyi ki bir geç kaldık, şimdi on gün surat çekeriz...

Kadın: Ne dedin sen?

Adam : Ne dedim?

Kad?n : Suratımı çekmek zorunda değilsiniz beyefendi, buyrun kapı orada!

Adam : Yaa, şimdi böyle mi oldu?

Kadın : İşine gelirse...

Adam (biraz yüksek sesle, umursamaz bir şekilde) : Gelmez hanımefendi, gelmez!

Kadın : Bana sesini yükseltme...

Adam (biraz daha ılıman bir surat ifadesiyle ve eski sesiyle) : Tamam, haklısın. Özür dilerim...

Kadın (tekrar kollarını önünde kavuşturup despot bir bakışla) : Bu sefer bahanen ne, çok merak ediyorum...

Bir süre sessizlik olur. İkisi de birbirinin suratına bakıp süzüyorlardır. Kadın daha sert, erkek biraz ?ekinceyle bak?yordur. Bir iki saniyede bir gözlerini kaçırıp sonra tekrar kadına bakıyordur. Cesaretini toplamaya çalışıyormuş izlenimi olur.

Adam (biraz alçak bir sesle) : Yok...

Kadın : Duyamadım?

Adam (biraz daha gür ve kendinden emin bir sesle) : Bir bahanem yok...

Kadın (biraz şaşırır, azıcık yumuşar bakışları ama sonra tekrar kendisini toparlar ve daha da sert bakmaya başlar) : Nasıl yani "yok"?

Adam (kollarını iki yana açar, omuzlarını dikleştirip "bilmem" ifadesi takınır, aynı ifade yüzünde de vardır) : Bahanem yok, çünkü unutmuşum... Uyuyakalmışım uyanınca da bir şeyler yiyordum, saate bakınca hatırladım... Unutmasam uyumazdım...

Kadın (bu sefer biraz daha yumuşak bakar ama sonra tekrar toparlanır yine de eskisi kadar sert değildir bakışları) : Uyumasan ölürdün sanki!

(duraksar, sonradan aklına gelir, ekler - sert bir ses tonuyla) : Gece kaçta yattın sen bakayım?

Adam : Çok geç değil, konu da bu değil zaten...

Kad?n (bu sefer biraz daha sinirlenmiştir) : Yaaa, konu neymiş bakayım?

Adam (biraz cesurca biraz da yüksek sesle) : İkide bir "özel gün"dür, "önemli gün"dür... Binlerce şey çıkartıyorsun! İlkokulda bile belirli gün ve haftalardan sadece üçünü kutlardık... Benim için şu ana kadar iki gün var, senin her ay bir önemli günün oluyor!

Kadın (meraklanmış, anlam verememiş bir bakışla) : Nasıl yani, her ay derken...

Adam : Yok sevgililer günü, yok anneler günü, yok kadınlar günü... Üstelik akrabalarının doğum günleri bile! Bana ne ya hu kuzeninin oğlunun amcasının doğum gününden! Nasıl hatırlayayım bunları? Adamı tanımıyorum bile! (sesi sonlara doğru biraz daha yükselmiştir ama sevimli bir ses tonu ve komik bir mimik vardır)

Kadın (duraksar, biraz gülümser sonra toparlanır ama bakışları sert değil daha da ılımandır) : Peki senin önemli günlerin neydi?

Adam : Birisi doğum günüm, diğeri senin doğum günün...

Kadın : Aileninkiler?

Adam : Babamınkini annem bir gün önceden söyler, anneminkini de babam...

Kadın bir kahkaha koyuverir, adam da gülümsemeye başlamıştır... Sonra kadın birden keser kahkahasını ve tekrar ciddileşir.

Kadın : Ah, siz erkekler!...

Adam : Asıl, "ah, siz kadınlar!"

İkisi de derin bir nefes alıp birbirini süzer ilk ağzını açan lafa başlayacaktır birbirlerini tartıp beklerler. Kadın derin bir iç çekişle lafa girer.

Kadın : En azından biz lavaboyu kirli bırakmıyoruz beyefendi... Her sabah yanımızdaki insan uyanıp ilk girdiğinde lavaboda ölü sakallarımızı görmüyor...

Adam : Evet, çünkü siz ayda bir gidip dünyanın parasını döküp epilasyon yaptırıyorsunuz, bizimkilerse neredeyse bilabedel!

Kadın : Arabalara dökülen paranın onda biri değildir, emin ol...

Adam : Kuaför taşıyacak seni yolda, değil mi?

Kadın : Sanki çok elletiyorsun da arabayı... Ha sen taşımışsın, ha kuaför!

Adam bir an duraksar.

Adam : Nasıl yani ya...

Kadın : Yok bir şey...

Adam : Bak, beni sinir etme... Ne demek be ha ben ha kuaför...

Kadın : Sinir olsan ne olacak...

Adam : Hayır, yani arabayı verdik, biliyorsun ne olduğunu... Üç arabaya çarptın tek seferde...

Kadın : Ne olmuş çarptıysam?

Adam : Arabalar park halindeydi!

Kadın susar bir an.

Kadın : Görünmez kaza işte... Ne yapayım? Hem, kaç ay oldu o kazadan sonra hala unutmadın mı onu sen?

Adam : Sen işine gelenleri unut, işine gelmeyenleri unutma; ben bunu unutmadım diye şimdi tafra da yaparsın bana...

Kadın : Neyi unutmamışım ben ya?

Kadın bir an duraksar, "h???" der gibi nefes alır, gözleri önce büyür sonra tekrar normal haline döner.

Kadın : Ama onlar da unutulacak gibi değildi yani...

Adam : Ne ya, ne demek bu şimdi?

Kadın : Öyle işte...

Biraz susarlar, ikisi de sırtlarını birbirine dönmüş, kollarını kavuşturmuşlardır.

Işıklar kararır, bir tek kadının üstünde spot ışığı vardır şimdi. Tek başına konuşuyordur, kendi kendisine, düşünüyordur.

- Hayır yani, ne olmuş arada bir hatırlandığımı hissedecek günlere önem veriyorsam? Ne yani ya, arabanın taksidini hatırlarken bir de birkaç günü hatırlasan ölür müsün be adam? Ama yoook, tüm erkekler böyle... Sacit de böyleydi... Ekrem de... Namık da... Öf, say say bitmedi be... Neyse... Erkekler olmasa dünya ne güzel olurdu ya... Ne çene çekerdik, ne gereksiz kaprisler olurdu, herkes birbirine önem verirdi... Sanırım... Bilmiyorum... Olmasalardı keşke...

Işık söner, erkeğe odaklanır spot. Bu kez erkek düşünüyordur, kendi kendisine konuşur.

- Zırt pırt bir şeyler çıkıyor bir yerlerden... Hayır yani, ne olurdu böyle hiçbir gün olmasa... Bir doğum günü, bir de arada bir yıl dönümleri... Yıl dönümleri de keşke dünya kupası gibi olsa dört yılda bir falan... Of ulan dünya kupasına da gidemedik zaten... Hayır yani ne olurdu adam gibi bir forvetimiz olsaydı?... İşte, zamanında babam beni alt yapıdan alıp okula göndermeseydi... Arabanın taksidi de geldi, faturalar da binecek gene üst üste... Dağ gibiler şerefsizim, dağ (uzatır)... Oooof of... Sonra gel de böyle, yok kuzeninin doğum günü, yok amca oğlunun sünneti... Ne lan bu? Onlarla mı nişanlandım, seninle mi?... Sonra "ne düşünüyorsun", seni mi düşüneceğim, zaten yanımdasın. Faturalar düşünüyorum tabii... Şimdi böyle desem daha fena olur... Bir de hanımefendi unutmamışmış... Ya hu aylar oldu aylar... Alt tarafı evlenmesek de olur mu diye dedim, sonra da ailenle şimdi tanışmasam olur mu dedim, sonra ileride ailenden en uzak şehirde yaşayalım dedim... (duraksar) Öf be ne pis bir adammışım ben de... Var ya, kadınlar olmasa... Böyle sürekli el ense muhabbeti, her yerde bir halı saha maçı organizasyonu. Sürekli bir araba muhabbeti... Aman be, bu da bayardı sanırım... Bilmem ki...

Birden ışıklar yanar, ikisi de birbirine döner gülümsüyorlardır. Sarılırlar.

Kadın : Tamam doğru söyledin, o kadar sorunlar varken tutup da gel şu organizasyona gidelim mi demeliydim? Dememem lazımdı. Ayrıca söylediklerimde de bir şey yoktu, sinirli değildim fazla... Hem, biliyor musun bu hayat sensiz çekilmez... Yani, her sabah lavaboyu temizlesem de, televizyon karşısındaki her atıştırmanda iki saat her yerden kırıntı toplasam da... Dağınıklığınla, umursamazlığınla, unutkanlığınla seviyorum seni... Araba kullanamamla dalga geçsen de!

Adam (gülümser) : Sen de haklısın sürekli sorunları düşünerek geçmez ki bu hayat... Arada bir de kendisini eğlenmeye zorlamalı insan... Sen olmasan sürekli sorunları düşünür, nasıl çözeceğimi bilemez bir halde yaşayıp giderdim... Şimdi en azından sorunları çözerken yanımda biri var... Her ne kadar sürekli önüme kutlamam gereken bazı günler çıkarsan da, kutlamadığımda bana kızsan da, sürekli düzen takıntın olsa da, evi dağıtmama izin vermesen de, seviyorum seni çünkü seninle ne eşitiz ne de aynıyız, hayatın tadı da bu farklılıklardan çıkar...

Işıklar söner, perde kapanır.

SON

Sorumluluk

2010-03-17T00:49:00.002+02:00

Sorumluluk yüklenmek zor iş. Özellikle verilmiş bir söz, sıkışmış iki el varsa...

Üstelik anlaşma kağıt üstünden ziyade, yürek üstündeyse...

Mahçup olacağınız insan, hocanız sayılan biriyse...

"O gün" bugün değildi, dün de değildi, ondan önceki gün de... Ne zaman olacak peki?

Lanet olası bir çorba haline gelmiş bu beyin ne zaman sorumluluğunun ödevinin peşine düşecek?

Yarın mı?

Hiç sanmıyorum...

Bir an önce, diyebiliyorum. Gücüm sadece buna yetiyor...

Sahi, ne ara bu kadar güçsüz düştüm ben?

"Altı"

2010-03-14T22:37:00.006+02:00

Altıyı severim, nedenlerini birkaç mecrada yazmıştım şimdi uzun uzun yazmanın manası yok; hem bu yazı benimle ilgili değil...

Geldiğinden beri takip ederim, serde kaleciliğe merak da vardır; öyle olmasa kişisel kariyerimde resmi sayabileceğim tek maçta kalede oynar mıydım?

Dimitar Ivankov, Bursaspor'un Kayseri "çıkışlı" Bulgar kalecisi bugün itibariyle Bursaspor kariyerindeki altıncı golü attı...

Toplamda ise 42 gole ulaştı "golcü-kaleci".

Ülkemizde ise, 2006 - 2007 sezonunda Kayserispor'da başlayan yolculuğunda iki sezonda önce 3 sonra 4 gole ulaştı. Akabinde transfer olduğu Bursaspor'da ise 2008 - 2009 sezonunda 4, bu sezon ise (şimdilik) 3.

Tabii ki kariyerindeki en anlamlı golleri ise, bilmiyorum kendisi bunu reddeder mi, Kayserispor formasıyla Gençlerbirliği'ne Türkiye Kupası'nda finalde attığı iki gol olmalı...

Dünya klasmanında ise aktif kaleciler içinde 2., toplamda ise 3. sırada... İki listede de birinci olması pek mümkün değil; 84 gollü Ceni halen oynamakta ve halen gollerini dizmekte... 62 gollü Chilavert daha makul bir hedef...

4 sezon ve 14 gol... İlhan Cavcav'ın yıllar boyunca "gol makinesi" diye Türkiye'ye doluşturduğu Nijeryalıları kaça katlamış, ben sayamadım da...

Ceyhun Yılmaz'la

2010-03-14T00:11:00.003+02:00

Şovmenlik deyince, yanına bir de radyoculuk koyunca akla gelebilecek ilk isim benim nezdimde Ceyhun Yılmaz'dı. Yıllar yılı gerek babamın gerek bizzat kendimin müptelası olduğu bir televizyon programı yapan Ceyhun Yılmaz, beni kırmayıp sorularıma cevap verdi. Bir kez daha teşekkür ediyorum buradan kendisine...

- Merhaba, öncelikle klasiktir; Ceyhun Yılmaz kimdir necidir bu kadar göz önünde olmadan önce neler yapmıştır özgeçmişinde neler bulunur?

Özgeçmişim net bir şekilde internet ansiklopedilerinde var...
Aşağıda örnek bir link ilettim:

http://tr.wikipedia.org/wiki/Ceyhun_Y%C4%B1lmaz

- Hayat Bilgisi serüveniyle medyada daha bir önplana çıkmış olmanıza karşın, onun öncesinde dj'lik süreciniz bir hayli uzundur. Bunun da evvelinde - yanılmıyorsam - spor muhabirliği yapmışlığınız var. Nedir bu kadar "daldan dala" durumları, eskiden bu kadar geniş yelpazede çalışabileceğinizi düşünüyor muydunuz?

Valla hayatın benimle ilgili planını uyguluyorum yaşantımla. Yaptığım tüm adımlarımın benim planım olduğunu soyleyemem.. DJ'lik müzik bilgisi gerektiren saygı duyduğum bir meslek fakat ait olduğum bir meslek değil ben bir komedyenim bunu sahnede radyoda televizyonda ve beğendiğim senaryolarda yaparak hayatımı kazanıyorum.

- 2009 yılı itibariyle 24 tane ödül almış olduğunuz kayıtlı. Ve buna rağmen hala çok sert eleştiriler alıyorsunuz, tamam "kazanan her zaman haklıdır" demiyorum ama sizce rüştünüzü ispat etmiş sayılmaz mısınız?

Aldığım eleştirilerin rüştümü ispat noktasında olabileceğini sanmıyorum bu kimsenin haddine düşmez... Bu mesleğı yapan arkadaşlarım bu genel saygıyı hak ediyorlar... Yaptığım meslek beğeniye açık ve elbette beğenmeyişe de! Ceyhun Yılmaz'a gülmüyorum demek çok doğal bununla yıkılacak halim yok ama mesleğimi yapıp yapamadığımı konuşanları ciddiye alamam...

- Sosyal sorumluluklarınız çok duyulmaz mesela, iki kitabınızın gelirlerini iki ayrı vakfa bağışladınız. Bir de yanılmıyorsam televizyon programlarına katılırken bizzat ücret almamakla beraber bir kurumu işaret edip bağış yapılmasını istiyorsunuz. Son zamanlarda ülkedeki vakıf olayları malumunuz. Siz ne düşünüyorsunuz? Sizce vakıflar ne durumda?

Üç kitabımı da bağışladım.
Fakat prensip olarak bu konularda konuşmuyorum iyilik yapıp yaptığı iyiliği anlatan insanlar olduğu sürece 'iyilik' olarak yukarıda yalnız bırakılıyor bu kavram... Bu hareketi normalleştirmeye çalışıyorum. Ben bunu normallik olarak görüyorum.

- Şiir konusunda bir şeyler yapmak için gönülden çabalıyorsunuz buna rağmen ödül hususunda değindiğim gibi, "çok sert eleştiriler alıyorsunuz". Şevkiniz kırılmıyor mu? Her seferinde yeni bir şiire başlama gücünüz azalmıyor mu?

Bu eleştirileri nereden duyuyorsunuz merak ettim ben hiç eleştiri almıyorum inanın (gülüyor)

- Radyo programcılığına dair tecrübeleriniz bir hayli yoğun olmalı, 1999'dan beri radyoculuk yapıyorsunuz. Başınıza gelen komik veya trajikomik olaylardan aklınızda kalanlar neler?

Bizim anı biriktirmeye vaktimiz olamıyor çünkü her gün bir yenisini yaşıyoruz başıma gelen komik bir anı duymak istersenız yarınki radyo programıma beklerim mutlaka yaşanacaktır...

- Spor muhabirliği yıllarınızda gazetecilik hususunda ne tarz zorluklarla karşılaştınız?

Pek gazetecilik değildi yaptığım çünkü gazetecilik; fakültesi olan, eğitimi olan saygın bir meslek. Ben sadece televizyon programcılığı yapıyordum. Hala da yapmaktayım; sadece işin mutfağından salona geçtim biraz

- Futbolu takip ediyor musunuz? Misal, Süper Lig'i? Veya alt ligleri? Ülke futboluna dair neler düşünüyorsunuz?

Ülke futbolunda Galatasaray, Fenerbahçe ile Beşiktas birbirlerini yenmeyi çok ciddiye alıyorlar buyrunuz mart ayı ve Avrupa'da takımımız yok! Bence daha global zevklerin sahibi olmamıza sebep olmalılar...

- Geçtiğimiz haftalarda yaşanan Diyarbakır olayıyla ilgili, siyasetin futbola alet edilmesinden yola çıkarak, siyasetin bulaştığı her yerin kirlendiğini iddia etsek, abesle iştigal etmiş mi oluruz? Ülke siyasetine ve dış politikalara dair düşünceleriniz neler?

Siyaset doğru yapıldığında kirlilik değil çözüm üretir... Aynı fikirde olmayan insanların birbirine daha kibar konuştuğu, hoşgörüyle davrandığı bir siyasi ve sosyal yaşam temennisinde bulunuyorum...

- Son olarak, öncelikle röportaj konusunda beni kırmayıp zamanınızı ayırdığınız için teşekkürler. Yakın ve uzak gelecekteki planlarınız neler?

Hafta içi her gün radyo, her gece tv programı ve haftasonları da öğrencilerimle (www.baskentiletisim.com.tr) okuyup yazıp anlatıp hayatımı paylaşmaya devam etmeyi planlıyorum yakın ve uzak gelecekte...

Benimle röportaj yapmayı düşünüp kendimi ifade fırsatı verenlere ve okuyuculara teşekkürlerimi sunarım...

- Düşlerinize ulaşma yolunda başarılar, güçlü duruşunuzun hiç sönmemesi dileğiyle...

Sen Yetkili Bi' Abiye Benziyon

2010-03-13T01:37:00.002+02:00

* Mesaj yolladığım insanlar bana hemen dönsün istiyorum. Hemen ama, saniyesinde. Sonra sanki ben elinde telefonla biri mesaj atsa da cevaplasam imajına sahip olmayayım diyorum ama naled olsun ki öyleyim.

* Yetkili bi' abi olsun hayatımda istiyorum. Ne yiyeceğime ne içeceğime karışsın tutsun elimden sahile götürsün bi şarap açsın hayat dersi versin. Arada bir özentileşsin "yeğen" desin mesela, Ramiz Dayı gibi. Sonra sinire kessin bıraksın özentiliği... Bunun için aday bi' kaç kişi var da onlar pek istemiyor "yeğen" olmamı... Ben de zorlamıyorum kimseyi hayatlarında kalabilmek için daha önce bir kez yaptım sonu hüsrandı. O günden beri "kalırsan ekime..." kıstasını uyguluyorum.

* Çok çok çok şiir okuyayım istiyorum. Çok okuyayım. Ama vakit yok.

* Gün 24 saat değil de 28 saat falan olsa, iyi olmaz mı? Evet, bunu da istiyorum.

* Eskisi kadar sık resim çizmek istiyorum...

* Fotoğrafa resim diyeni aşağılayan zihniyeti Taksim'de sallamak istiyorum... "Bak asıcan üç tanesini bi' daha konuşan oluyor mu?"

* Kenan Evren de sustu netekim...

Vicdanımız: Bayram *

2010-03-11T23:27:00.002+02:00

* kişi isimleri değiştirilmiştir.

Vicdanımızla tanışın: Bayram.

Bayram üniversitede okumakta, ailesinden çok çok uzakta... Ailesi ülkenin öte yakasında, tam doğusunda. Bayram ise, kafasına estirmiş gelmiş batıya.

Sınıfındaki herkesle arası iyi. Gırgır şamata. Kızlarla kol kola erkeklerle karı kız muhabbetleri...

Bayram'la tanışın: Bizim vicdanımız.

Kantincilerle arası kıyak, sürekli el ense... Kapılardaki görevliler de Bayram'ın muhabbetlerinden nasiplenir elbet...

Bayram: Bizim vicdanımız...

Bu kadar sevilen(?) bu kadar tanınan Bayram, PKK'lı.

Herkes biliyor, kucak kucağa oturdukları da; her sorusuna bıkmadan cevap veren inekleyen arkadaşları da...

Bayram, vicdanımız bizim. O koyu bir PKK savunucusu.

Gerilla(?) destekçisi.

Onun gibi olanlar yalnız takılırken, Bayram bizi vidanımızla yüzleşmekle zorluyor. Bizim kalıplarımızı kırıyor. Yapma bunu Bayram, vicdan her zaman kaybeder.

Dava.

2010-03-10T22:53:00.002+02:00

Bir tarikat liderinin bilime dair iddialarına bilimsel karşılıklar verdiğim yazım nedeniyle davalık olabilirmişim, bizim belirtiyorum'a ihtar çekmişler.

Gelişmeleri bekliyoruz, zerre korkum yok. Kılıçdaroğlu gibi dosyalarımla giderim adliyeye. Fosilleri vururum yüzlerine, ne olacak?

Eğer...

2010-03-10T08:38:00.001+02:00

Bir kadın mutluysa; yanında ol. Mutluluğunu arttırırsın... Bir kadın ağlıyorsa; yanında ol. Gözyaşlarını içersin...

Plan Yapmayın Plan.

2010-03-08T01:19:00.002+02:00

Lise sonda istatistikçi olmaya karar vermiştim.

ÖSS sonucu hüsran olunca o plan çöktü.

Sonra bir heves jeolojiye sarıldım, ilk seneden okul uzayınca bütün yaz mesleği sorgulama aşamasına girdim...

Sene başladı falan, alttan ders aldım sadece. Boş vaktim çoktu. Ancak ilham yoktu. Odaklanamadım düşünmem gerekenlere...

Öyle ya, "mucizeler gerçekten ihtiyacı olanlara uğrarmış"... Bana da bir mucize uğradı, her şey netleşmeye başladı. Artık mesleki anlamda ne yapmak istediğimi biliyorum, açıklamayacağım ama beni tanıyanları çok şaşırtacak bir şey...

Bunun dışında yazı çizi işlerine dair de bir kaç düşüncem hissiyatım yok değil. O işler biraz da "kısfmet"...

---

ps: Yeni e-posta adresi "yaptım", sosyal sohbet ortamları için değil de ciddi postalar için onu kullanacağım, alperkaya@e-mail.com.tr buradan bana ulaşabilirsiniz!